تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

شما الآن فرض کنید که یک گلوله را که رها کنید و انرژی محرّک این گلوله را هم همراهش قرار بدهید خب این کجا می‌ایستد؟ شما می‌توانید نقطه‌ای تصوّر کنید که بعد از یک میلیارد سال بایستد، نه! چون انرژی پشتش است. هرجا انرژی آن تمام شود همان‌جا می‌افتد زمین یا که به‌واسطۀ تبّدل ماده به آن انرژی، ماده آن تمام می‌شود. ولی یک وقتی نه، آن انرژی او را ساپورت کند همین‌طور می‌رود و کی می‌خواهد بایستد، هرجا می‌رود برای خودش مکان ایجاد می‌کند. اینکه من می‌گویم مکان اعتباری است، برای اینجا است. هرجا می‌رود برای خودش جا درست می‌کند. 

اعجاز قرآن در در بی‌انتهایی آن

سیر در اسماء و صفات پروردگار هم همین‌طور است. تا الآن پیغمبر چه مسائلی برای او منکشف شده از این به بعد مدام دارد اضافه می‌شود. او به قدر خودش، ما به قدر خودمان، او به اندازۀ سعۀ وجودی خودش! و اصلاً در تصوّر ما نمی‌آید. این معنای ربّ زدنی فیک تحیّراً است که دائماً بر معرفت من اضافه کن، به آن واسطۀ معرفت تحّیر بیشتر می‌شود، فردا باز بیشتر می‌شود، پس‌فردا، روز قیامت و همین‌طور جلو می‌ورد و تا خدا خدایی می‌کند همین‌طور بر سعۀ وجودی اضافه می‌شود، بدون اینکه ذرهّ‌ای به انتها برسد، یک میلیمتر هم به آن انتها نمی‌رسد، چون وقتی که یک هدفی غیر منتهی فرض شد، شما هر مقدار به او برسید باز سر جای خودتان ایستادید! چون صحبت سر این است که او انتها ندارد. شما باز در نقطۀ خودتان هستید، اضافه شده ولی به او نزدیک نشدید. چون او نزدیک نیست که شما می‌خواهید بگویید یک میلیمتر نزدیک شدم، فردا دو میلیمتر و یک سانت نه باز در جای خودتان ایستادید! چرا، چون تارگت شما بی‌انتها است. اصلاً هیچی [غایتی] ندارد هیچ برای شما نمی‌تواند مشخِص باشد. که مشخص کننده هدف شما باشد!

ایشان فرمودند که بله مسئله این‌طور است و این اعجاز قرآن است. و بعد هم این را فرمودند: اینهایی که امثال آقای سروش نمی‌فهمند این است. ایشان فرمودند: «اعجاز قرآن این است که هم برای ما بی‌انتها است و هم برای پیغمبر بی‌انتها است.» این اعجاز قرآن است و حالا رسیدن به اینها[مهم است.]! آن‌وقت شما ببینید یک آدم بگوید پیغمبر در خیمه بوده، اصلاً شما نمی‌دانید بگریید یا بخندید! پیغمبر در خیمه بوده، بهشت را هم خیمه تصور می‌کند! اگر لابد تو ساختمان دوقلوی نیویورک بوده، آن قصرهای بهشت را هم مثل دوقلوها تصّور می‌کردند!