تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

الآن که من دارم این‌قسم امام را توصیف می‌کنم این نتیجۀ شرایطی است که تا به‌حال بر من حاکم بوده، زندگی که با مرحوم آقا داشتم، با اولیاء خدا داشتم، با بزرگان داشتم، صحبت‌هایی که با آنها کردم، محیطی که در آن محیط رشد کردم، ارتباطی که با افراد مختلف داشتم از فِرَق مختلف و گوناگون و سلیقه‌ها، چون من با خیلی‌ها بودم. من این‌طور نبودم که فقط به آقا نگاه کنم. با فرقه‌ها بودم، با افراد بودم، با اشخاص، با مدّعیان، با کسانی که حتی قدرت بر مسائل غیر عادی داشتند، با اینها بودم. در مجالس ایشان شرکت می‌کردم. منتهی دیدم تمام اینها برای من اتلاف وقت است و کنار گذاشتم. تمام اینها همه برای من اتلاف وقت بود.

در یک مجلسی بودیم که بعضی از افراد آن مجلس با آصف برخیا آنها تماس داشتند! یک بنده خدایی سرطان کلیه گرفته بود و خلاصه گفته بودند که باید عمل بشود وإلاّ دو تا کلیۀ او از کار می‌افتد. آنها می‌گفتند سرطان بود، یا اینکه اصلاً کلیۀ او از کار افتاده بود و دیالیز می‌شد، مثل‌اینکه دیالیزی بود. می‌گفتند اصلاً فایده ندارد، عروقش بسته است و نمی‌شود که دیالیز شود! خیلی مادرش مضطرب بود! یکی از افرادی که در آنجا بود که یک پیرمردی بود، گفت که هم‌چنین موردی هست. آنها درخواست کردند خیلی با التماس و ایشان هم در یک شهرستانی بود تماس گرفت و جناب آصف ـ که آنها می‌گفتند ما که چیزی نمی‌دیدیم، ما که همین‌طور نخود وسط آش آنها بودیم که تولید مزاحمت برای بقیّه می‌کردیم ـ این گفت که دو تا گیاه را که اسامی‌عجیب هم داشت، ولی بود و به ما نشان دادند، عطّاری داشت. گفت این دو تا را یک لیوان صبح یک لیوان موقع غروب دم کند. آقا این بعد از یک هفته بلند شد، راه افتاد، رفت و الآن هم ماشاءالله از من و شما سرحال‌تر است! می‌گفتند می‌میرد، چند روز دیگر می‌میرد! همۀ سیستم او از کار افتاده است. در این مجالس ما بود.