تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

أعوذ بالله من الشیّطان الرجیّم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

حقیقت علم غیب ائمه اطهار

... امانت، امانتداری است آدم بعضی اوقات واقعاً این کلمات را می‌بیند و خنده‌اش می‌گیرد از اینکه چطور و چقدر یک نفر باید از معارف بی‌بهره باشد که بتواند به همان اوصافی که خودش را می‌تواند متّصف می‌کند؛ ـ حالا مثلاً یک درجه بالاتر ـ پیغمبر را متّصف کند. درست نظیر کسانی که قائل‌ هستند به اینکه امام علیه السّلام علم غیب ندارد، می‌گویند: امام مثل ما است! شما الآن می‌دانید پشت این دیوار کیست؟ نه، مثل ما! خدا بخواهد در سر امام می‌اندازد که این پشت کیست، و اگر نخواهد نمی‌اندازد ما هم همین‌طور، خدا بخواهد القا می‌کند، نخواهد نمی‌کند.

خیلی از اوقات افراد هستند که خواب می‌بینند مثلاً هفتۀ دیگر چه اتفّاق می‌افتد. خود من که خیلی کوچک بودم، خواب می‌دیدم و مسائل را می‌فهمیدم که مثلاً گاهی اوقات پدر ما می‌خواست مسافرت برود و به کسی نمی‌گفت. ایشان حتی بلیط را خریده بود و در کمد گنجه یک‌جا گذاشته بود، ما از چند روز قبل از آن خبردار می‌شدیم و همه را خبردار می‌کردیم که مثلاً آقاجان از یک‌شنبۀ آینده می‌خواهد برود کربلا! این خبر از کجا آمده است؟ می‌گفتم: بلیط هم آنجا در گنجه است. حالا این قضیّه به سر خود ما هم پیش می‌آید. خلق‌الله می‌روند و کارهای ما را لو می‌دهند، الآن هم خوب بر سر ما می‌آید برای آن‌موقع است! بالأخره دنیا دار مکافات است. خب این یک امر طبیعی است! خیلی‌ها هستند بلکه همه بالأخره خودشان در طول زندگی یک‌هم‌چنین تجربیاتی دارند، ـ حالا کم یا زیادش فرقی نمی‌کند ـ و این میزان معرفت افراد نسبت به امام است! لذا می‌گویند: «ائمه علم غیب ندارند» و استشهاد آنها هم به آیات قرآن است که ارتباطی هم ندارد ﴿لَوۡ كُنتُ أَعۡلَمُ ٱلۡغَيۡبَ لَٱسۡتَكۡثَرۡتُ مِنَ ٱلۡخَيۡرِ﴾. و لا یعلم الغیب الا هو ﴿ٱللَهَ يَعۡلَمُ غَيۡبَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ﴾ اینها مواردی است که به آیات قرآن تمسّک می‌کنند.