پایه‌گذاری نظام تکاملی و تربیتی ادیان بر خروج از ظلمت به سوی نور (کرمان)

ولی خُب علی كل حال، روش، روشی بوده كه همیشه بوده و اختصاص به این دوره و زمان نداشته، و اگر قرار بر این باشد كه انسان با اینگونه امور بخواهد دست از مبانی بردارد خُب قافیه را باخته، خیلی روشن است. و بنده همیشه سعی بر این داشتم كه اگر افرادی مطالبی از بزرگان نقل می‌كنند و با برداشت سلیقه‌ای خود، آن مطالب را تفسیر می‌كنند، من در مقابل این مطالب آنچه را كه به نظر می‌رسیده تا به حال، مطرح می‌كردم و مسأله به همین كیفیت هست. حتّی اخیراً هم كه شنیدم بعضی‌ها به خلاف مطلبی را به مرحوم آقا نسبت داده بودند: كه ایشان قائل به جواز ترور و در اصطلاح عربی فَتك نسبت به زمان گذشته بودند! لابد رفقا دیدند و شنیدند در یكی از شب‌های عنوان بود كه عرض كردم این مطلب صحت ندارد و ایشان قائل به جواز ترور نبودند.¹ و این مطلب خلاف است، و در جریان تصمیم‌گیری راجع به ترور شاه كه صحبت شده بود كه با دوسه‌نفر دیگر، در همان سنوات چهل و دو و اینها بوده، ایشان نظرشان اتّفاقاً مخالف بود. و مرحوم آیت اللَه میلانی رحمة اللَه علیه و مرحوم سرلشگر قرنی كه ایشان مرد خوبی بود از نظامیان بسیار خوب بود و معتقد در همان زمان سابق، این دو بر این مسأله تصمیم گرفته بودند و مرحوم‌میلانی هم این قضیه را نوشته و امضاء كرده بود، ولی مرحوم آقا در این قضیه مخالف بودند و ایشان این مطلب را امضاء نكرده بودند.

این را بنده خواستم تذكر بدهم كه ما نسبت به روش بزرگان مسئولیت داریم، نمی‌توانیم سرسری بگیریم. بالاخره الآن مرحوم آقا رضوان اللَه علیه به عنوان یك تئوریسین مبانی عرفان در سده‌های اخیر مطرح است، با مبانی كه مطرح كردند و در نظر داشتند و توسعه دادند و به قول خودشان: ما عرفان را بر سر سفره همه آوردیم و از گوشه و كنار گنجه و طاقچه و كمد و كتابخانه ما خارج كردیم و خدا را در اختیار همه قرار دادیم و در كنار همه نشاندیم.