پایه‌گذاری نظام تکاملی و تربیتی ادیان بر خروج از ظلمت به سوی نور (کرمان)

خدا می‌گوید: آن موقع ظلم كردی، در همین دنیا به تو نشان می‌دهیم كه ظلم چقدر بد است. الآن مدعی هستی كه ظلم شده دیگر، خودتان مدعی هستید كه چیز شد، خُب حالا هر چه هست دیگر ما دیگر بیش از این جلوتر نرویم، كه حق با كیست این‌طرف و آن‌طرف. خدا در همین دنیا نشان می‌دهد كه ظلم چیست. حالا دیدید؟ به سر خودت آمد، آن می‌شود ظلمت؛ این می‌شود نور. می‌گوید: از ظلمت بیا بیرون، تو در تفكّر و انانیت، پرستیژ روزنامه و سردبیری داری حركت می‌كنی، این تفكّر كه الآن هم بر همه و همه جا و همه دنیا گسترده دارد، حفظ این، حفظ آن، بقیه هم دیگر علی اللَه.

این تفكّر می‌شود تفكّر ظلمت! حضرت موسی می‌گوید: از این تفكّر بیا بیرون، بیا خارج شو، تشخیص دادی ظلم شده در روزنامه‌ات إعلان كن: آقا این دروغ است و خلاف است، این شخص این است، این است. گفتی، می‌آیی بیرون؛ نگفتی، در همانجا می‌مانی، در همانجا می‌ایستی، در همان‌جا توقف می‌كنی، و در همان‌جا متمركز می‌شوی و متمكن می‌شوی و برایت ثابت می‌شود. مورد دوّم كه پیش می‌آید دیگر در مورد دوّم هم همین كار را انجام می‌دهی، مورد سوم ... چرا؟ چون وقتی تفكّری برای انسان یك حقیقت می شود كه حقیقت نه به معنای واقعیت، یعنی یك تعین، یك تحقّق خارجی بشود باعث می‌شود كه نفس نسبت به آن موقعیت موضع محكم‌تری اتخاذ كند، و سفت‌تر بشود، در مرام خودش سفت‌تر شود، سیمان را وقتی كه آب می‌ریزند و درست می‌كنند، می‌گویند: هی آب به آن بدهید، هر چه آب بدهید سفت‌تر می‌شود، شما آن روز اوّل وقتی كه به این سیمان یك میخ بخواهید بكوبید، می‌گویید: این میخ رفت تا ته، یكی زدی رفت، امّا وقتی‌كه این آب را دادید، روز دوّم كه می‌زنید، می‌بینید سفت است، سفت شده، روز سوم، تا بیست و هشت روز می‌گویند كه ... هر چی می‌زنید اصلًا میخ كج می‌شود و چه می‌شود سیمان تكان نمی‌خورد.