اذن خدا در تبلیغ دین و هدایت مردم

أعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

الحمد لله رب العالمین

وَ صَلَّی اللهُ عَلَی سَیِّدِنا وَ نَبیِّنا أبی القاسِمِ محمد

و عَلَی ءالِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرین

وَ لَعنَة اللهِ عَلَی أعدائِهِم أجمَعین

ضرورت اذن الهی در دعوت به دین

﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِيُّ إِنَّآ أَرۡسَلۡنَٰكَ شَٰهِدٗا وَمُبَشِّرٗا وَنَذِيرًا وَدَاعِيًا إِلَى ٱللَهِ بِإِذۡنِهِۦ وَسِرَاجٗا مُّنِيرٗا﴾¹

دیشب بعد از اینکه آن مطالب را خدمت رفقا عرض کردم، متردد بودم که چه مطلبی را به عنوان مقدمه برای سؤالات دوستان مطرح کنم و تا کنون غیر از یک مورد که یکی از رفقا سؤالاتی کرده بودند، هنوز سؤالی به دستم نرسیده است. شاید رفقا نخواستند ما را نسبت به مطالبی که مطرح می‌کنیم شرمندۀ جهل‌مان کنند.

علیٰ‌کلّ‌حال، خودشان هم می‌دانند که ما در اینجا در مقام تعلیم و تعلّم نیستیم، بلکه آمده‌ایم دوستان را زیارتی کرده باشیم، استفاده کنیم، بگوییم، بپرسیم، سؤال کنند، مطلبی حالا چه سخنی به میان بیاید یا نیاید، موضوع و آن که مهم است، زیارت رفقا و دوستان است و برای ما آن اصل است. در کنار مطلب و این قضیّه خب اگر هم مسئله‌ای مفید باشد چه بهتر که همۀ ما از آن مطلب مطلع بشویم.

دیدم که بهتر این است که همان صحبتی را که دیشب با دوستان مطرح کردیم همان را ادامه بدهم و یک قدری نسبت به بعضی از مسائل که مورد سؤال قرار گرفتم، نامه‌هایی که فرستاده می‌شود، سؤالاتی که در سایت‌ها مطرح می‌شود و آن مسائلی که در ذهن چه‌بسا ممکن است که جولان داشته باشد حالا گاهی به زبان آورده می‌شود و گاهی هم بزرگوارانه غمض عین می‌کنند، نسبت به یک مطلب خیلی مهم، عرایضی را خدمت دوستان عرض کنم که هرچه بهتر و بیشتر این مسائل باز شود؛ راه ما، روش ما، تفکر ما، تصرفات ما بهتر می‌تواند شکل بگیرد و از آفات به دور باشد.

در این آیه خداوند می‌فرماید: «ای رسول ما، ما تو را به عنوان شاهد بر اعمال امت و بشارت دهندۀ به رحمت الهی و انذار کننده و بیم دهندۀ از نتیجۀ اعمال ناشایست شما فرستادیم.»