اذن خدا در تبلیغ دین و هدایت مردم

عدم اجبار مردم در پذیرش دعوت

اگر شما می‌خواهید به راه من بیایید، اگر شما می‌خواهید از کثرات بیرون بیایید، اگر شما می‌خواهید استعدادهای خود را به فعلیت تبدیل کنید، همان کاری را که من می‌گویم، انجام دهید. پیغمبر دست کسی را در غل و زنجیر نکرد که بیاید و او را در آن عمل قرار بدهد! چه موقع در زندگیش این کار را کرد؟ با چه کسی این کار را کرد؟ با امیرالمؤمنین هم این کار را نکرد! گفت یا علی بلند شو این کار را انجام بده؟! خود امیرالمؤمنین رفت انجام داد. خودش رفت. حالا در باطن چه می‌گذرد، ما به آن باطن و این حرف‌ها که کار نداریم، ما فعلاً به این ظاهر کار داریم. ما فعلاً به این عمل پیغمبر کار داریم، به عمل ائمه کار داریم!

روش تبلیغی ائمه و اولیاء

ائمه چه می‌گفتند؟! آقا بیایید این کار را بکنید، در معامله غِش نکنید، در معامله ربا نکنید، به مردم دروغ نگویید، تهمت نزنید، ریا نکنید، نفاق نکنید، تقلب نکنید، دزدی نکنید، این کارها را نکنید، از آن‌طرف صدق داشته باشید، نماز بخوانید، صله‌رحم کنید، ایتام را استمالت کنید.آن اموری که برای صلاح خود و صلاح جامعه است انجام بدهید، تا اینکه کم‌کم کم‌کم از آن مرتبۀ تعلق بیرون بیایید و به لاتعلق برسید و از نفس بیرون بیایید و با خروج از نفس به مرتبۀ وحدت و توحید دسترسی پیدا کنید. راهش هم این است. نسخۀ آن هم این است. داروهایش این است. این پرهیزها را دارد. این استعداد و این معداتش هم الآن به این کیفیت خواهد بود. به کدام‌یک از این دو راه اولیای الهی و انبیا و ائمه و بزرگان عمل می‌کردند؟ مسلم راه اول است، نه راه دوم! مانند مادری که فرزند خردسال دو ساله خود را بیاورد و دهانش را باز کند، قطره بریزد در دهان او، شربت بریزد در دهان او. بچه دو سال که قطره نمی‌خورد، قرص نمی‌خورد، شربت نمی‌خورد! پیغمبر مانند طبیب بود. می‌فرمود: این کار را انجام بده، خوب می‌شوی، انجام ندهی می‌میری!