سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

ببینید، اگر یک شخص غریبه بیاید آن اخلاق را ببیند و این اخلاق را ببیند، کدام‌یک از اینها را می‌گوید که دنباله‌رو و شاگرد این مکتب هستند؟! این دیگر نیازی به معرّفی ندارد!

خب عزیز من! شما که مخالفی ـ من خوشحال نمی‌شوم از این چیزهایی که می‌بینم ـ دلیلی ندارد بیایید بگویید. [می‌پرسند:] «آقا این چیست؟» [جواب بده:] بله، اینها مسائلی دارند، برای خودشان هستند، بفرمایید.». این قِسم است. این چیست؟ معلوم می‌شود ﴿وَلَمَّا يَدۡخُلِ ٱلۡإِيمَٰنُ فِي قُلُوبِكُمۡ﴾ ایمان هنوز در قلب نرفته است، رسوخ پیدا نکرده است، نتیجه آن چیست؟ نتیجه آن این است که کسانی که اطلاع ندارند می‌آمدند به اینها می‌گفتند: «اگر کسی دنباله رو مکتب علامه است، شماها هستید.» کسانی که اطلاع نداشتند! این این، این هم این؛ این رهنمود، این هم این رهنمود؛ این نمایش، این هم این نمایش؛ این عَرضه، این هم این عَرضه؛ این صحبت، این هم این صحبت![خود آنها به این تشخیص می‌رسیدند].

روش سلوکی علامه در تبعیت از اساتید خود

پس آقایان، ما با غرفه زدن دنباله رو علامه نیستیم! با نشر کردن به دنبال علامه نیستیم! با منبر رفتن به دنبال علامه نیستیم! با مجلس درست کردن به دنبال علامه نیستیم! با چه هستیم؟! آن مبانی را که علامه فرموده، اولیاء فرمودند، آن را در خودمان بیاوریم. کاری هم به کار کسی دیگر نداشته باشیم. مگر حتماً تمام افرادی که با آنها ارتباط داریم باید همه چه و چه و چه باشند؟ نه، سرمان به کار خودمان [باشد]! ـ من امروز این را به دوستان می‌خواستم بگویم ـ سرمان به کار خودمان باشد، من چه‌کار دارم حالا فلان کس آن‌طور است، یک‌هم‌چنین افکاری دارد، یک‌هم‌چنین چیزی دارد! آن چیزی را که می‌فهمم عمل کنم، شاید او هم اگر خلاف دارد بعداً تصحیح شود. حالا بیایم بگویم: آی این خلاف می‌گوید! آی این دروغ می‌گوید، آی این چه می‌گوید! اینها چه نتیجه‌ای دارد؟ نتیجه‌اش فقط اظهار نفس است! توجه کنید، من این را می‌گویم، آن نتیجه‌ای که باید گرفته بشود آن نتیجه گرفته نمی‌شود، کار خراب می‌شود.