سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

التزام به مبانی بزرگان دلیل صحت راه

مبانی بزرگان چه بود؟ ادب بود، احترام بود، صداقت بود، نفاق نداشتن بود، راستگویی بود، احترام به دیگران بود، رعایت حال دیگران بود. به‌واسطۀ یک بی‌حرمتی که یکی از نزدیکترین دوستان من نسبت به یکی از دوستان دیگری کرد، پنج سال است که من با او قطع رابطه کردم. گفتم: «یا باید بروی جلوی آن افراد جبران کنی همان‌طوری‌که این خلاف را انجام دادی، یا بنده دیگر تا قیامت با شما ارتباط ندارم، تمام شد!» حالا فکر این را بکنم که این یک شخصیّت مهمّی است، رفتنش چه قضیّه‌ای در این برنامۀ ما به وجود می‌آورد، فلان مسئلۀ مهمّی‌که ما پیگیرش هستیم با رفتن او کنار می‌رود!؟ به درک که کنار می‌رود، به جهنّم که کنار می‌رود، ما تا چه موقع باید دنبال این مصالح باشیم؟! تا چه‌ وقت باید این مسائل دنیوی را به عنوان مصالح اخروی جا بزنیم؟! تا چه‌ وقتی باید از دین هزینه کنیم؟! تا چه‌ زمانی به‌خاطر مصالح خودمان، حرف از دین می‌زنیم؟! تا به حال مصلحت بود، حالا شد ضرر و خلاف؟! قضیّه چطور شد؟! حالاکه قضیّه برگشت و قضیّه شخصی شد، دیگر به مصلحت نیست!! خدا خوب آدم را محک می‌زند!

اینهایی که مدّعی هستند، اینهایی که خودشان را [کسی] می‌دانند، یک قضیّه که پیش بیاید معلوم می‌شود سر تا ته طرف چیست؟! در آن باطن چه می‌گذرد، آن درون چه ‌می‌گذرد، این داد و بیدادهای دفاع از دین آیا عمق دارد یا فقط یک پوسته است!؟ تا پوسته برود کنار معلوم می‌شود که قضیّه شخصی است. منتهی به حساب دین خرج می‌کنیم، می‌گویند: «مصلحت اسلام این نیست، مصلحت دین این نیست.» وقتی به انتها آن می‌نگریم می‌بینیم که قضیّه شخصی است. دین کجاست؟! دینی وجود ندارد که بخواهیم در اینجا مصلحت و ضررش را ارزیابی کنیم! تا جایی ما می‌توانیم مدّعی باشیم که ببینیم این مبانی مکتب بزرگان تا کجا است؟!