سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

این روز تمام می‌شود. فردا که می‌شود یک‌دفعه می‌بینی این صف یک فرسخی و دو فرسخی به نصف تبدیل شده است! [می‌گویی] فلانی، امام زمان [تشریف دارند]، [می‌گوید:] خب رفتیم او را دیدیم دیگر! آنهایی که داغ‌تر هستند و خلاصه بیشتر انتظار کشیدند، [می‌گویند] برویم امروز [هم] حضرت را ببینیم، 1200 سال است که نیستند. این توفیق نصیب ما کرمانی‌ها شده که حضرت اول از اینجا ظهور کنند! بلند می‌شود به خانمش می‌گوید که ما را از خواب بیدار کن و زود نماز بخوانیم و برویم، می‌آید! این جمعیّت نصف می‌شود!

خلاصه همین آقا دفعۀ سوم که می‌شود می‌گوید: بسیار خب ببین باشد، حضرت حالا یک هفته هست، گفته که یک هفته هستم! حالا امروز نرویم، نرویم، من دیشب دیر خوابیدم و خسته هستم و فلان و از این حرف‌ها و تمام. آن روز آخر یک هفته که می‌شود می‌بینی دم درب این خانه دو نفر هم نایستاده‌اند! اینهایی که عرض می‌کنم شوخی نیست! اینها واقعیّاتی است که خود ما باید بفهمیم که گیر کجاست!

﴿وَلَمَّا يَدۡخُلِ ٱلۡإِيمَٰنُ فِي قُلُوبِكُمۡ﴾ ایمان در دل شما نرفته است. ما یک ظاهری داریم، یک حال و هوایی داریم، یک شخصّیتی برای خودمان می‌تراشیم، درست می‌کنیم و با آن شخصّیت حرکت می‌کنیم؛ فکر و اساس خودمان را در آن قضیّه و مسئله و شخصیت قرار می‌دهیم. امام زمان هم که نمی‌آید نظام عالم را به هم بزند. او می‌آید براساس همان نظام پروردگار به دستگیری قلوب می‌پردازد. اگر ما به این نکته رسیدیم که کلام امام زمان کلام حق است و باید به دنبال حق رفت، گرچه از یک بچۀ پنج ساله این کلام بیرون بیاید ـ اگر یک روز این مسئله برای ما روشن شد ـ بفهمیم کم‌کم یک تغییرات و یک آثاری و یک مسائلی پیدا می‌شود.

افرادی که در زمان مرحوم والد ما بودند چشمشان به دهان ایشان بود، نه چشمشان به فکر و قلب ایشان! چشمشان به دهان ایشان بود. این دهان هم یک روز بسته می‌شود، همیشه که دهان باز نیست! باید برای روزی که این دهان بسته می‌شود فکری کرد که آن روز چه کنیم؟!