سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

نتیجه عدم فهم درست از امام زمان

بنده الآن به شما می‌گویم فردا امام زمان در کرمان ظهور می‌کند! از کرمان شروع می‌کند!¹ حالا امام زمان می‌خواهد فردا در اینجا ظهور کند! مثلاً در همین منزل، حضرت می‌خواهند اینجا تشریف بیاورند، اینجا بنشینند و افرادی هم می‌خواهند بیایند ببینند! یک صف درست می‌شود که سه فرسخ طول آن است! غیر از این است؟! همه افراد کوچک و بزرگ و پیر و جوان و مرد و زن و مریض و غیرمریض و همه بیایند امام زمان را ببینند! کل شهر برای دیدن امام زمان به صف می‌شوند تا هرجا که جمعیت اقتضا می‌کند. از این دیگر بالاتر و بهتر داریم؟! این روز اول. همه می‌آیند می‌بینند و فلان و بعد هم می‌گویند آمدیم و دیدیم! می‌آیند می‌بینند امام زمان شخصی است ـ استغفرالله، استغفرالله استغفرالله، بنده اینجا گرفتم نشستم ـ مثل سایر افراد دیگر، بلانسبت بلانسبت نه [چهرۀ] غیرعادی دارد، یک عمامه به سر دارد ـ نمی‌دانم عمامۀ حضرت سبز است یا سیاه! چون به هر دو قسم دیده‌اند ـ عبایی و قبایی هم انداخته است! می‌گویند خب بفرمایید! بنده آمدم دیگر؛ آن که تا حالا به سر و سینه خود می‌زدید: یابن الحسن یابن الحسن! من یابن الحسن هستم، اینجا آمدم، شما چه می‌خواهید؟

می‌گویند: یا ابن‌رسول‌الله، من سردرد دارم، سردردم خوب نمی‌شود، میگرن دارم. حضرت می‌فرماید: برو استامینوفن بخور، مگر من اینجا داروخانه هستم که می‌خواهی از من دارو بگیری! یکی می‌گوید: که من قرض دارم! [حضرت می‌فرماید] برو قرضت را ادا کن، مگر من بانک ملی هستم! بانک ملی حساب کار خودش را دارد و اختیارش هم دست عدۀ دیگری هست! یا فرض کنید که هرچیز دیگری که بخواهند. آنها می‌گویند که آمدیم امام زمان را دیدیم. این مسئله چیست؟! خلاصه فرقی نکرد، توقّع داشتیم که به هر کدام ما یک خانه چهارهزار متری بدهد، او را آن‌طرف بدهد و فلان بکند! و آمدیم گفتیم. [ایشان می‌فرماید] ما هستیم، ما در خدمت شما هستیم، مسئلۀ شرعی دارید سؤال کنید، مطلبی دارید؟!