سه اصل اساسی در مکتب عرفانی علامه طهرانی

واقعاً واقعاً آخرالزّمان شده! یعنی مثل‌اینکه ما آخر قضیّه را داریم مشاهده می‌کنیم! با این علمایی که به قول امام حسن عسگری علیه السّلام: «از لشگر یزید بر حسین بن علی، برای اسلام خطرناک‌تر هستند!»

***

خب، ما آمدیم در اینجا چه کردیم؟! ما در اینجا در این قضیّه ایستادیم، گفتیم این روش غلط است! این مرام غلط است! و باید بر آن اساس حرکت کرد. حرف ما چه بود؟! آیا صحبت ما این بود که ما استاد هستیم، مثل پدرمان هستیم؟! اگر کسی یک صحبت از من بیاورد که من در آن گفته باشم که من استادم، ما دیگر استعفای خود را نسبت به همه چیز تقدیم می‌کنیم! آیا ما گفتیم ولیّ خدا هستیم؟! کسی از من شنیده؟! ما گفتیم ما به جای پدرمان هستیم؟! هر کسی که شنیده بیاید بگوید. دارم اعلام می‌کنم: هرکسی شنیده چه در خفا چه در علن بیاید بگوید. ولی این حرف را زدیم که «بزرگان در روش خودشان و در تربیت خودشان آن ملاکات را به دست می‌دهند و انسان باید بر آن اساس ملاکات حرکت کند.» چشم انسان نباید فقط به دهان و زبان استاد و ولی خدا باشد، چون یک روز هست یک روز نیست، بلکه ولی خدا می‌گوید: «یک مقداری این مغز خود را هم به کار بینداز!»

ضرورت توجه به حقیقت ولایت و نه ظاهر آن

نمی‌دانم رفقا و دوستان این سخنرانی بنده را در مجالس شرح حدیث عنوان شنیده‌اند یا نه؟ من در آن مجلس عرض کردم: اگر حتّی توجّه شما به امام زمان باشد و حرف گوش کردن شما از امام زمان به عنوان امام زمان باشد فایده‌ای ندارد، چون امام زمان یک روز هست یک روز نیست. الآن نیست. چون این امام زمان است باید حرف او را بپذیریم؟! امام زمان آن شخصّیتی است که در ذهن و در نفس، او شخصیت برتری است که به‌واسطۀ آن برتر بودن ما مجبوریم در قبال آن شخصیّت خاضع شویم!