جایگاه تقوا

ملاک تشیّع؛ پذیرش حق بدون تغییر و تأویل

[شیعۀ حقیقی، حق را] الآن باشد، می‌پذیرد؛ صدمیلیون سال بعد هم باشد، همین را می‌پذیرد؛ صدمیلیارد سال بعد هم باشد، همین را می‌پذیرد. آب، آب است! تو حالا بگو که: «نه آقا، این آب مرکّب است؛ برای خودت می‌گویی!» نه‌خیر، پس بنده حریّتم این است که بگویم: «این آب، روغن زیتون است؟!» این می‌شود آزادی؟! خب این جنون است! جنون است!

بله، این را قبول داریم که در ابتدای مسئله باید ثابت شود این مایعی که الآن در این شیشه هست، آب است؛ ولی وقتی که ثابت شد، دیگر نمی‌تواند تبدیل به روغن زیتون شود؛ دیگر نمی‌تواند تبدیل به شربت شود. این که ما بیاییم و هر روز یک چیزی را بربتابیم، این قانون جنگل است! امروز به این می‌گوییم قرمز، فردا می‌گوییم سیاه، پس‌فردا می‌گوییم بنفش، پس‌فردا می‌گوییم زرد، هر روز می‌آییم یک چیزی می‌گوییم، [این می‌شود قانون جنگل!]

آن کسی‌که دارای عقل است، [زمانی‌که] به آن حقیقت رسید، در آن حقیقت می‌ایستد و از آن حقیقت تجاوز نمی‌کند؛ تجاوز از آن حقیقت به عنوان عبور از خطّ قرمز است. وقتی که این آب است، فردا بیایم بگویم: «می‌خواهم عبور ‌کنم، آزادی من اقتضا می‌کند که امروز اسم دیگر برایش بیاورم [مثلاً بگویم این] شربت آلبالو است!» این جنون است؛ چون شربت آلبالو مزّه‌اش با این فرق می‌کند، خواصش با این فرق می‌کند.

پس این مسئله، مسئلۀ بسیار مهمّی ا‌ست؛ ﴿كُونُوا مَعَ ٱلصَّٰدِقِينَ﴾؛ یعنی وقتی‌که یک چیزی را باور می‌کنید، روی آن هم بایستید؛ صداقت داشته باشید؛ جریان و جوّ شما را تغییر ندهد؛ [نگوییم:] «حالا مردم این‌طور می‌پسندند! مگر شما جزو مردم نیستید؟! خود ما هم یکی از مردم هستیم دیگر!» [مردم] برای خودشان کرده‌اند که می‌پسندند!

این مسئلۀ عقلانیّت و حکومت عقل، باید در تمام شوائب زندگی ما حاکم باشد. در هرجا و در هر ظرفیّت و موقعیّتی که دیدید نسبت به این مسئله کوتاهی می‌شود، بدانید آنجا می‌لنگد؛ یک جایش دارد می‌لنگد.