جایگاه تقوا

بنده حدود دو ماه پیش در مشهد در یک مجلسی بودم که یک عدّه افراد آنجا بودند؛ صحبت این بود که زن از شوهر طلب مهرش را کرده و مرد می‌ترسد که اگر این مهر را بپردازد، زن بلند شود برود پی کارش! و [مرد این را] می‌داند؛ یعنی دیگر برای او ثابت شده! آن آقایی که در آنجا نشسته بود و فتوا می‌داد، می‌گفت که: «نه، وظیفۀ مرد این است که مهر را بدهد و آن[مسئله] را باید از یک طریق دیگر [پیگیر شود].»

نه آقا، این نیست! حکم این نیست! مَهری که برای زن است مهر در صورت دوام زندگی است؛ نه اینکه زن مهر را می‌خواهد [بگیرد و بگوید]: «حالا گرفتم حالا بلند می‌شوم می‌روم و بازی و بامبول در می‌آورم و به سر آن کاکلی می‌خوانم!» نه این‌طور نیست! اگر مرد احساس می‌کند [زن در صورت دریافت مهر ممکن است او را ترک کند]، به همان مقداری که مهر به زن می‌پردازد، به همان مقدار باید از زن سفته یا چکی بگیرد که قابل اجراست، یا می‌تواند یک چیزی را وثیقه بگیرد؛ بسیار خب، هر وقتی‌که او [زن] از دایرۀ اطاعت خارج شد، صاف بلند می‌شود آن را برمی‌دارد [و] انجام می‌دهد. این [طوری] نیست که ...

چقدر در اینجا خلاف شده! خب ما [در اسلام قوانینش را] داریم؛ منتها باید احکام را صحیح و درست بیان کرد تا اینکه هیچ‌کدام از طرفین ـ نه مرد و نه زن ـ نتواند سوء استفاده کند. چطور اینکه خلاف است اگر یک مردی آن‌قدر زن را در فشار قرار بدهد [تا این] که [زن] بگوید: «مهر را می‌بخشم!» نه‌خیر، [در اینجا هم] یک‌چنین حرف‌هایی نیست! تمام مهر را از مرد می‌گیرند به زن می‌دهند. اضافه هم می‌گیرند؛ اضافه هم باید بگیرند. هیچ ظلمی‌ در اینجا نباید باشد؛ نه مرد نسبت به زن باید ظلم کند، نه زن نسبت به مرد باید ظلم کند.