جایگاه تقوا

مطلب دیگر که از اینها مهمّ‌تر است و من خیال می‌کنم که بعضی در این مسئله‌ای که عرض کردم افراط و اغراق کرده‌اند، این است که در مکتب عرفان، انسان باید به بالاتر از این مطالب فکر کند؛ حالا فرض کنید یک آدم منحرفِ عوضیِ مثل عمر آمده و به درک واصل شده، خب به جهنّم [که] رفته! اینکه حالا انسان بیاید و از آن زیّ و متانت شیعه بودن، خودش را دربیاورد [درست نیست]؛ یعنی در واقع آیا اگر امیرالمؤمنین و اصحابِ [او مثل] سلمان و اینها هم بودند همین مسخره‌بازی ماها را در می‌آوردند؟! اگر حضرت زهرا و دخترانشان بودند [همین مسخره‌بازی‌ها را در می‌آوردند؟!] بله! [قطعاً آنها] می‌گفتند، می‌خندیدند، اظهار خوشحالی می‌کردند، ما هم باید بکنیم و هرکسی که می‌گوید نکنیم، خب آنها خودشان می‌دانند؛ ولی ما باید اینها را انجام [بدهیم]، اما دیگر هر چیزی یک حدّی دارد؛ هر چیزی یک حسابی دارد. آخر انسان باید سنگین باشد، یک خرده متین باشد، بالأخره امتیاز بین خودش و بقیّه را این‌طوری نشان بدهد.

من یک وقتی یک نواری را از بعضی از این مدّاحان طهران تماشا می‌کردم، واقعاً خجالت کشیدم! گفتم: «عجب آدم بی‌شعوری است! همین دهان لق هرچه از دهنش در می‌آمد به عنوان اینکه عیدالزهراست، تحویل مردم [می‌دهد].» بچّه، کوچک، بزرگ [همه] اینجا [نشسته‌اند و گوش می‌دهند و این هم هرچه از دهانش در می‌آید می‌گوید!] بعد هم سی‌دی کرده‌اند [و] همه [می‌بینند]. خب همین حرف‌ها است که برمی‌دارند برای ما بازی در‌می‌آورند دیگر؛ سنّی‌ها می‌آیند این طرف و آن طرف این مسائل را می‌گویند. خب آقاجان! چرا این حرف‌ها را می‌زنی؟! این حرف‌های زشت چیست بر می‌دارید سی‌دی می‌کنید این طرف و آن طرف [پخش می‌کنید] و همه هم [تماشا] می‌کنند؟! بیا و درست روی تحقیق [و] روی تاریخ بگو و بعد لعنش هم بکن! بگو: «ببین! به این دلیل، به این دلیل، به این دلیل، این عمل را انجام داده، این کار را کرده و مستحقّ لعن هم هست!»