شخصیت اخلاقی، اجتماعی و سلوکی امیرالمؤمنین علیه السلام

چندی پیش در طهران صحبت را نگفتم؟ نشنیدید؟ و این خیلی مسئلۀ مهمی است، امشب باید دقت کنیم، تا اینکه بفهمیم چرا امیرالمؤمنین خود به استقبال امشب رفت؟! او استقبال کرد نه‌اینکه یک قضیّه‌ای برای ایشان پیش بیاید و او هم بی‌خبر و همین‌طوری « نمی‌دانیم دیگر، ما داشتیم نماز می‌خواندیم، یک‌دفعه شمشیری از پشت آمد و خورد به سرمان!» نه [اینطور نیست] خودش استقبال کرد. خود ایشان به این به آن می‌فرمود. چقدر بگوید که: «من را امشب می‌کشند!»

حالاکه یک عده همه چیز را انکار می‌کنند! انکار هم که خیلی راحت است؛ می‌گویند: نه آقا این چراغ‌ها خاموش است!می‌گوییم: روشن است! می‌گویند: بیخود می‌گویید! خب انکار خیلی مهم نیست مسئله‌ای ندارد.

[برای] امیرالمؤمنین در جنگ صفین چه قضیّه‌ای اتفاق افتاد ـ در چند جلسۀ قبل عنوان بصری برای رفقا توضیح دادم و گفتم ـ معاویه کلک زد و برای ‌اینکه لشکر امیرالمؤمنین را به ستوه در بیاورد، راه آب را بست.¹ در آنجا پیش‌دستی کرد و جلوی آب را بست. خب مردم آب می‌خواهند، اسب‌ها آب می‌خواهند، همه آب می‌خواهند دیگر آب هم چیزی نیست که مثل هوا یک مقداری بماند خب مردم به ستوه می‌آیند. امیرالمؤمنین دید که نشد! آمدند و گفتند: یا علی این قضیّه که نشد! حضرت فرمودند: «خب ما نمی‌خواهیم جنگ کنیم ما نمی‌خواهیم شروع کنیم» گفتند: مسئله کم‌کم طوری می‌شود که به ستوه می‌آید؛ وقتی به ستوه بیایم دیگر آنها غلبه خواهند کرد. حضرت فرمودند: «بسیار خب یک عده از لشگر به فرماندهی امام حسین» ـ همۀ اینها روی حساب است امام حسین باید بیاید ـ به فرماندهی سیّدالشّهدا آمدند و زدند اصلاً در یک چشم به هم زدنی تار و مار کردند و آنها را کنار زدند و آنجا را گرفتند و بستند. خب حالا نوبت این طرف شد، حالا ما نمی‌گذاریم آنها آب بخورند. حضرت گفتند: «نه...! این رسم ما نیست»².

هدف امیرالمؤمنین از تصدی حکومت