اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

خبری داریم که بَکّائین پنج نفر هستند: آدم گریه کرد تا وقتی که خداوند از تقصیر او بگذرد؛ یعقوب گریه کرد تا اشک چشمش خشک بشود و داریم که یکی از آنها حضرت سجاد بود.¹ ایشان را جزء بکائین عصر به حساب می‌آوردند! و من خودم از مرحوم پدرم شنیدم که ایشان گفتند: «او در شبانه روز حدود پانزده شانزده ساعت فقط برای سیّدالشّهدا گریه می‌کرد!» دست خودش هم نبود، همین‌طور گریه می‌کرد و سال‌ها ادامه داد. حداقل چهارده سال این قضیّه را ادامه داد. در هر مجلسی می‌رفت، اسم سیّدالشّهدا می‌آمد گریه می‌کرد. تمام ذکرش در این مدت این بود ـ بی‌سواد هم بود، اصلاً سوادی نداشت ـ «آقا حسین، خانم زینب» اصلاً ذکر ایشان در این مدت چند سال این بود: «آقا حسین، خانم زینب.»

سواد نداشت و نمی‌توانست امضا بکند؛ امضاء خودش را بلد نبود. یک مهر درست کرده بود و در جیب خود گذاشته بود و به عنوان امضا درمی‌آوردند و در استمپ می‌گذاشت. حالات و مکاشفاتی هم پیدا کرده بود. نفوس را می‌خواند، از نفوس اطّلاع داشت. نفاق را از صدق تشخیص می‌داد و خیلی هم رک بود. مستقیم به طرف می‌گفت: «ای منافق!» اصلاً افراد نمی‌توانستند جلوی او حرف بزنند، می‌ترسیدند! یعنی اگر می‌آمدند و می‌گفتند: «حاجی مخلصتیم.» می‌گفت: «ای دروغگو!» یعنی خیلی صریح و مستقیم هم می‌گفت! می‌گفت: «تو پنج دقیقۀ پیش، چنین خیالی را نکردی؟!» آبروی طرف می‌رفت، لذا هیچی نمی‌گفتند.

یک دفعه در یک مجلس عقد و جشنی که مرحوم والد هم در آن مجلس بودند. یکی از بستگان ما که به مرحوم والد هم خیلی نزدیک بود و از علمای معروف بود و از ایشان هم بزرگ‌تر بود، او هم در آن مجلس حضور داشت. در این موقع حاج هادی ابهری وارد می‌شود ـ مدعو بود ـ رو می‌کند به حاج هادی می‌گوید: «حاجی، چُخ مخلصیم.» او می‌گوید: «چُخ دروغ می‌گویی، چُخ دروغ می‌گویی!» حالاتی داشت و شاید یک روز من بعضی از مسائل ایشان را عرض کرده بودم.