اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

لذا حضرت چه‌کار کرد؟ شهادت را انتخاب می‌کند.¹ او رفت و به آن مرتبه‌ای که قول و وعده داده بودند و خودش هم تقبّل کرده بود، رسید. یکی از میلیاردها آثار آن مرتبه این است که می‌تواند تمام امّت را شفاعت کنی. این یکی از آن آثار است! ببین چه مقامی است! یکی از میلیاردها آثار، من [نسبت به] تعبیری که می‌آورم، نظر دارم؛ یعنی اصلاً در فکر نمی‌گنجد. حالا این مجالس عزا به چه درد ما می‌خورد؟ برای اینکه ما بیاییم و بنشینیم، به امام حسین فکر کنیم، به این موجود فکر کنیم، به احوال و اطوار او فکر کنیم، به کارهایی که انجام داده است فکر کنیم.

بهرۀ شیعۀ امام حسین علیه‌السلام از مجالس آن حضرت

بله! گریه رحمت است. گریۀ بر سیّدالشّهدا رحمت است، گریۀ بر امام حسین رحمت است. در روایت هم داریم که: «مَنْ بَكَى أَوْ أَبْكَى‌ أَوْ کذا کذا.²کسی که برای سیّدالشّهدا علیه السلام اشکی بریزد، بهشت بر او واجب می‌شود.» این هست. ولی یک شیعۀ سیّدالشّهدا که نمی‌آید به آن مراتب مادون و پایین قناعت کند. او که نمی‌آید این کار را بکند؟! شیعۀ سیّدالشّهدا حداقل کاری را که باید انجام بدهد، این است که اگر الآن عاشورایی باشد، خودش را در خیمۀ امام حسین قرار بدهد. این حداقل آن است. چرا می‌گویم حداقل؟! چون اصحاب سیّدالشّهدا مراتب داشتند.

حرّ بن یزید ریاحی ـ رضوان الله علیه ـ یک مقام داشت، حبیب بن مظاهر یک مقام داشت. هر دو در خیمه بودند، ولی خود آنها هم مراتب داشتند. حالا ما این را می‌گوییم: «حداقل کاری که یک شیعه می‌کند این است که در خیمۀ سیّدالشّهدا باشد. او دیگر دست رحمت می‌آید کار او را تمام می‌کند.» مسئله این است!

حکایت حاج هادی ابهری و دستگیری علامه طهرانی از ایشان

حاج هادی ابهری ـ که مرحوم آقا راجع به احوالاتش آورده‌اند ـ کسی بود که چهارده سال شب و روز برای سیّدالشّهدا گریه می‌کرد و او را جزء بَکّائین عصر می‌نامیدند.