اقامۀ مجالس اهل بیت علیهم السلام

بنده خودم هزار تا اشتباه در کلامم هست. همین اخیر بعضی آمدند به من تذکر دادند: «آقا در یکی از نوارهایی که بعد از فوت مرحوم آقا ـ سه روز بعد از وفات مرحوم آقا ـ شما چنین حرفی را زده‌اید.» من گفتم: «بیایید به من نشان بدهید؛ اگر گفته‌ام اشتباه کردم.» خیلی صریح هم گفتم که اشتباه کردم! الآن هم جلو همه اعلام می‌کنم این مطلب این‌طور نیست. البته منظور داشتم اما اصلاً بر فرض می‌گوییم نه غیر این است، یک تعریف مُفرِطی از شخصی کردم که اشتباه بوده است، این تعریف در جایش صحیح نبوده و مسئله این‌طور نیست. انسان اشتباه می‌کند، خطا می‌کند مگر انسان باید معصوم باشد. نه خیر آقا! نه لازم است انسان معصوم باشد و نه این خطا برای ما فعلاً موجب مَنقَصَت است! نه آقا، همه مثل هم هستیم نه مَنقَصَتی است، نه عیبی است، نه ایرادی است. و خیلی هم مسئله مسئلۀ عادی است. قضیّه این است.

تلاش‌های علامه طهرانی برای احیای مکتب تشیّع و عرفان

آن مطلبی را که من بارها به برادرانم و به سایر افرادی که دور و بر آنها بودند یا افراد دیگری که مطالب و مبانی دیگری داشتند، تذکر می‌دادم؛ این بود که می‌گفتم شما بیایید ببینید این پدر ما در این مدت ده‌ها سال چقدر برای اسلام زحمت کشیده است و چقدر برای رشد مردم زحمت کشیده است، و چقدر برای ترقی زحمت کشیده است! واضح است دیگر. یعنی تا الآن هیچ‌کسی مثل ایشان نیامده است که این مکتب عرفان را در این سطح گسترده پخش کند. این را که می‌بینیم دیگر! بالأخره ما هم از این حوزه هستیم و از همین چیز برخاستیم و این مطالب که مخفی نیست. این زحمتی را که ایشان کشیدند، برای چیست؟

برای اینکه تک‌تک، افراد، جوان‌ها، مسن‌ها، آنهایی که دل سوخته‌ای دارند، آمادگی و استعداد و دردی دارند، اینها این مطالب را بشنوند و یکی یکی، یکی یکی بیایند و در راه بیفتند. این مجموعه‌ای که ـ من به آنها (برادرانم) می‌گفتم ـ این مجموعه‌ای که شما الآن حاضر و آماده در اطراف خودتان می‌بینید، زحمات من و شما نیست، بی‌خوابی‌های پدر ما است، دربه‌دری‌های پدر ما است! ما فقط دست در جیب می‌کردیم و راه می‌رفتیم. ما کاری نمی‌کردیم. عمل‌هایش را او کرد. دو هفته دو هفته در بیمارستان را او کشید. من در جریان ایشان هستم. کبد ایشان را عمل کردند، کبد من را عمل نکردند! تا به حال چشم من را که عمل نکردند ـ هفت ساعت دکتر سجادی عمل بکند ـ. در بیمارستان قائم وزنه به پای ایشان بستند، به پای من که نبستد! وقتی که ایشان دیسک داشت و به خاطر نشستن پشت میز و نوشتن همین کتاب‌هایی که شما می‌خوانید دیسک گرفت. من دیدم دکتر بیرجندی از دوستان ما در بیمارستان قائم، وزنه به پای ایشان می‌گذاشت و من دو هفته با ایشان بودم. اینها را که ما نکردیم، ایشان کرد! درست شد؟!