حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

این خیلی حرف عجیبی است! این حرف از آن حرف‌هایی است که باید درون آن رفت و روی آن فکر کرد. بدون روضه اصلا فایده ندارد! یعنی ما داریم در چه افق فکری فکر می‌کنیم و افق فکری ما چیست و افق فکری دیگران چیست؟ اینجا افق‌ها مشخص می‌شود و نشان می‌دهد خودش را، فضای خودش را نشان می‌دهد.

روضه خیلی تأثیر دارد. روضه باعث می‌شود که مطالبی که انسان شنیده در ذهن و در قلب حک بشود، ثبت بشود، و یک جنبۀ نورانیّتی پیدا بکند. نه اینکه فقط مثل یک نوار، یک مطالبی گفته شد و بعد هم خداحافظِ شما و بفرمایید بیرون، چای بخورید و بروید! نه! این مطالب در قلب می‌ماند.

استفاده از حکایات و اشعار در سخنرانی

از حکایات و مطالب آموزنده و کلمات بزرگان، زندگی بزرگان، اولیاء خدا که در تراجم هست در تذکرۀ الأولیاء شیخ عطار، نفحات الأنس جامی، طرائق الحقایق، نظایر اینها از شرح حال بزرگان هست، اگر انسان آنها را بتواند جمع آوری بکند و به مناسبت ذکر بکند، تأثیر فروانی دارد. امیرالمؤمنین علیه السّلام هم در آن حِکَم خودشان این را دارند که این حِکَم می‌تواند در نفس تأثیر بگذارد. یک وقت می‌بینی یک نکته، یک نیم‌خط، یک خطی که انسان از یک بزرگ نقل بکند، اصلا تأثیری دارد که یک ماه صحبت شاید آن تأثیر را نداشته باشد. دیده‌اید گاهی اوقات من از مرحوم آقا یک جملاتی می‌گویم یک‌دفعه همۀ شما چهره‌هایتان باز می‌شود!؟ این کلام، کلامی‌است که از یک بزرگ نقل شده، از یک شخص ولی خدا نقل شده، تأثیر دارد، تحوّلی ایجاد می‌کند، انقلابی در نفس ایجاد می‌کند. از این مطالب بسیار بسیار مفید است که انسان در صحبت‌های خودش بیاورد.

رعایت حال افراد و مستمعین، و ارزیابی توانایی مجلس برای تلقی مطالب، از مسائلی است که باید به آن توجه کرد.

اشعاری که انتخاب می‌شود، از شعرای معروف انتخاب شود، اشعاری باشد که در آن حکمت و مطالب جالب باشد. گویندگانش افراد جانداری باشند، اهل حال باشند. مثلاً فؤاد کرمانی، واقعاً چه اشعاری دارد!