حقیقت احیای ذکر اهل بیت (علیهم السلام)

این سنت‌ها، این مسائل، این اموری که آمده دست و پای ما را گرفته، اینها را بیاییم برای مردم بیان کنیم، رفتنِ سر قبر در روز هفتم، این دلیلی ندارد. این اطعام‌های بیجا، این مسائل بی‌جا، این خریدن قبرها با قیمت‌های کذایی کجای اینها در شرع هست؟

این پول‌ها را انسان به صد نفر فقیر بدهد، به صد نفر بدبخت بدهد، برای جهاز یک دختر بدهد، به یک پسر بدهد که ازدواج بکند. برای چه این پولها را بدهند اینها چیزهایی است که باید به مردم گفت، مردم بفهمند. آقا اگر من و شما نگوییم پس مردم از کجا بفهمند؟

بنده رسالۀ اربعین نوشتم، آقا درمی‌آید می‌گوید که نه خیر آقا، این رساله مطالبش صحیح نیست، در زمان ائمّه اربعین بوده ولی الآن فقط برای امام حسین مانده است. آقاجان روز قیامت باید بیایی از این دروغت جواب بدهی! خب کجاست؟ بیا نشان بده، همین‌طوری آمدن و گفتن که این دلیل نمی‌شود! بیا طبق سند، طبق این سند، در زمان سابق برای پیغمبر و ائمّه بوده، همه منسوخ شده، فقط امام حسین مانده؛ باشد می‌گوییم چشم.

تازه اگر هم بوده، می‌گوییم برای مردم که نبوده، تو بیا برای [اربعین] مردم [سند بیاور]، ما داریم برای مردم انجام می‌دهیم، برای ائمّه که اربعین نمی‌گیریم، توجه می‌کنید؟ همین‌طوری یک چیزی از دهانمان در بیاید [درست نیست]

اینجاست که وظیفۀ ما سنگین است. البتّه بله، حرفی هم انسان بزند ممکن است از این طرف، از آن طرف مطلبی به گوشش برسد؛ خب برسد که برسد! قرار نیست که ما همیشه کپی و زیراکس کنیم! باید مطالب طبق همان چیزی باشد که احساس کرده‌ایم [باشد]. یک مبلّغ دین، باید به چهارده نفر نگاه کند و بس! تمام شد! فقط باید این چهارده نفس مقدّس و قدسی را در نظر بگیرد و مطالب آنها را بایستی بیان کند و از کلمات اولیاء هم که مدد بگیرد.

پس پرداختن به سنن و آداب چقدر مهم است؟! چقدر الآن ما سنن داریم: آداب مکّه، آداب تغییر منزل، آداب مولود، آداب ارتباط، مسائل راجع به ارحام و خویشاوند و دوست، راجع به مسائل مختلفی که هست، اینها را اگر برای مردم بیان بکنیم، اینها را برای مردم روشن بکنیم، خب این چه تغییر و تحوّلی پیدا می‌شود؟! حالا اگر یکی هم حرفی می‌زند، بزند، آدم چه‌کار دارد؟ کار خودش را باید انجام بدهد.