چند نکته از مبانی مکتب عرفان

البتّه مطالب دیگری هست که باید خصوصی به آن افراد و مبلّغین گفته شود. اینها مطالبی هست که خواستم شما در جریان قضیّه باشید.

نکتۀ ششم مجالس: مجالس عمومی را در مسجد و حسینیه برگزار کنید

مطلب دیگر این [است] که راجع به جلساتی که در منازل رفقا هست، بودن این جلسات در منازل اشکالی ندارد. یعنی در ایّام [خاص]، شخصی در خانه‌اش جلسه‌ای می‌گذارد. اولاً این باعث برکت و نور و روحانیت است و باعث تغییر حال‌وهوای خود منزل است. چطور اینکه خود مرحوم آقا [علامه طهرانی] هم جلسات در منازل افراد داشتند، و در منزل خودشان هم بوده است. ولی در آن ایّامی که جنبۀ عمومی دارد ـ مثلاً دهۀ ماه محرم، دهۀ آخر ماه صفر، یا ایّامی که در مسجد می‌شود [جلسه] گذاشت، مثلاً نیمۀ شعبانی یا [مناسبت‌هایی] که خیلی در چشم است ـ در این‌گونه موارد، بهتر است که جلسه عام باشد؛ که اولاً بقیّۀ افراد هم از این قضیّه استفاده کنند، مثل دهۀ محرم، و هم اینکه مطالب و صحبت‌هایی [پیش نیاید] که «چرا اینها به‌جای اینکه در مسجد بیایند، در منزل [می‌روند]؟!» ـ بنده اینها را شنیده‌ام، از پیش خود نمی‌گویم ـ یا مثلاً «چرا باید عدۀ جدا و خاصی باشند، چرا در مسجد نیستند؟!»

اگر همۀ مجالس بخواهد در منزل باشد، این حساسیت ایجاد می‌شود؛ چطور اینکه در اصفهان ایجاد شد، در اهواز ایجاد شد ـ در طهران این‌طور نبود ـ یا در غیر از ایران ایجاد شد و خیلی شدید هم شد و قضیّه بالا گرفت. [درحالی]که من گفتم: «مگر من نگفتم اشکال ندارد که هر کسی در این حسینیات و امثال‌ذلک بیاید؟! چرا خودتان جلوی [افراد] را گرفتید؟!» حتی بنده خودم [این را] گفته بودم.

این مسئله‌ای است که نسبت به ایّامی که جنبۀ عمومی دارد، بهتر است رفقا [جلسات را] در جای عمومی بگذارند تا آن منبری که می‌آید از [فضا] استفاده کند و به همه نفع بدهد، نه فقط [به رفقا].