چند نکته از مبانی مکتب عرفان

ولی اگر احساس کنم که نه، مثلاً جریانی اتفاق [افتاده،] می‌بینم قضیه چیست! چرا من [با] این [شخص] مشکل دارم؟! بعد یک‌دفعه معلوم می‌شود که مثلاً او با زنش این‌طور [رفتار] کرده و این کار را [انجام داده]، یا مطلبی ایجاد شده، یا خدای نکرده به پدر و مادرش هتک احترامی شده است! می‌گویم: پس این چیز‌ها بیخود نیست! یعنی همه‌چیز در عالم روی حساب است؛ این قضیّه نمی‌تواند بی‌جهت باشد. این مسئله به این کیفیت است.

تذکر اول به سخنرانان: در منبر از شخص خاصی نام نبرید

راجع به رفقایی که برای تبلیغ به شهرستان‌ها می‌روند و افرادی از دوستان که این‌طرف و آن‌طرف صحبت می‌کنند [باید گفت]: اولاً، این [کار] دستوری بوده که دستور شرع و دین ماست و بایستی طبق همین مطلب عمل کنیم. افرادی که می‌آیند در آنجا، نباید بنده را تأیید کنند یا بالا ببرند. من نیازی به بالارفتن ندارم؛ من در یک حدّ پایینی وجود دارم، چه من را بالا ببرند در همان حد هستم؛ چه پایین بیاورند، من پایین[تر] نمی‌آیم. یک حدّی هست که از همه هم پایین‌تر است و تواضع هم نیست؛ من خودم را این‌طور احساس می‌کنم. لذا از آنجایی‌که الحمد‌لله دنبال این مطالب نبوده‌ام که بخواهد اسمی از من باشد [نیازی به تأیید و بالابردن بنده نیست].

همین چند شب پیش، چند نفر از تلویزیون آمدند در اینجا [و گفتند]: «ما می‌خواهیم در فلان قضیّه [راجع به] آقای فلان از شما برنامه بگذاریم.» گفتم: «بنده در رادیو و تلویزیون صحبت نمی‌کنم!» [آنها پرسیدند:] «آقا، این حرف‌ها چه می‌شود؟! بالاخره برنامه [باید باشد]!» گفتم: «بنده صحبت نمی‌کنم؛ آقایان هم خودشان را معطل نکنند! اگر بخواهید، بنده راجع به ایشان حرف می‌زنم؛ بخواهید پخش بکنید عیب ندارد. در سی‌دی پخش کنید، در انتشاراتتان پخش کنید، از مطالب من در برنامه‌های رادیو و تلویزیونتان بیاورید؛ اما صحبت و صدای من و تصویر بنده نباید باشد!» [گفتند:] «آقا حالا چه می‌شود؟! اگر با تصویر باشد تأثیر کلامتان بیشتر [می‌شود].» گفتم: «آن با من [است]! آن دیگر مربوط به من است! بنده نمی‌خواهم خیلی تأثیر [بگذارد]! اگر زیادی تأثیر ‌بکند خوب نیست! همین مقدار کم تأثیر عیب ندارد!»