چند نکته از مبانی مکتب عرفان

روی این جهت باید چه کرد؟ یا اینکه بنده بگویم یک شخص برود، که من این [کار] را نمی‌کنم، دأب بنده را می‌دانید که نمی‌گویم یک شخص خاصی برود؛ یا اینکه خود رفقا تصمیم بگیرند. خودشان بگویند: «آقا، ما از فلانی بیشتر خوشمان می‌آید، این [شخص] مثلاً این [ویژگی‌اش] بهتر است.» یا اینکه تقسیم شود؛ به‌خاطر  اینکه حقوق همه رعایت شود: این دفعه این شخص بیاید، دفعۀ بعد آن شخص بیاید، دفعۀ بعد آن فرد بیاید، که همین‌طور رعایت شود. یا اگر احتمال داده می‌شود که اکثریت بر بعضی از افراد [نظر] بیشتری دارند، آنها را بیشتر دعوت کنند. مثلاً دو  تا [مجلس] یک نفر، و یک [مجلس]، شخص دیگر. یا از دو  تا پنج روز؛ ‌پنج روز یکی، پنج روز [دیگر] کسی دیگر [دعوت شود].

تذکر هشتم مجالس: اگر دعوت فقط از یک سخنران باشد، آفاتی دارد

به صحبت‌ها و مطالب، و به افرادی که می‌آیند تنوع بدهید. از جهات دیگر [و به خاطر] مسائل دیگر هم این [کار] بهتر است؛ [چون] اگر همیشه یک نفر بخواهد بیاید، خودِ همین هم بعد می‌شود یک قضیّه‌! حالا بیا این را درست کن! چطور اینکه در قضیّۀ کرج دیدید چه شد! نمی‌دانم اطلاع دارید یا نه؟ به طرف گفتیم: «اگر می‌خواهی، برو مسئله بگو!» بعد آمده، دیگر چه بساطی [به‌پا شد]! حالا تا جمعش کردیم، چقدر مستفیض شدیم و هنوز هم ادامه دارد! این هم خودش می‌شود یک مطلب.

علیٰ‌کل‌حال، شیطان در کمین است و آرام نمی‌نشیند. از یک راه وارد می‌شود [مثلاً]: «این کسی که چند دفعه آمده، حتماً آقا روی او نظر دارد!» بابا! به ‌پیر، به‌ پیغمبر، من اصلاً نظر ندارم! الآن خودم دارم به شما صریحاً می‌گویم: «من به هیچ‌کس نظر ندارم!» [باز می‌گویند:] «نه، آقا نظر دارد، نظرش را به کسی نمی‌گوید!» ای‌بابا! چطور بگویم؟! به اینترنت بگویم؟! به بی‌بی‌سی بگویم؟! خدا لعنت کند آنها را! به که بگویم؟! به چه روزنامه‌ای اعلان کنم؟! به چه رسانه‌ای‌ بگویم که من روی فردی خاص نظر ندارم؟! هرکسی مطالب مرحوم آقا [علامه طهرانی] را بهتر، شیرین‌تر، جاذب‌تر بگوید که رفقا بیشتر از آنها خوششان بیاید، نظر من روی اوست. و از نظر دیگر هم بهتر این است که تنوعی در مسائل باشد. البته اگر کسی مطلبی دارد، بعد بگوید؛ این یک پیشنهاد ابتدایی است.