
چند نکته از مبانی مکتب عرفان
آداب سخنرانی و برگزاری مجالس اهلبیت در مکتب عرفان
در این جلسه، آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در ابتدا چند اصل اساسی مکتب مرحوم علامۀ طهرانی را یادآوری میکنند؛ مواردی مانند پرهیز از حزبگرایی و جناحبندی، ترک مصلحتگرایی ظاهراً دینی و دوری از عوامزدگی، فهم درست مبانی و کنار گذاشتن پیشفرضها در مکتب اولیای الهی، پرهیز از هیاهو و نمایش و عوامزدگی. ایشان با نقل نمونههایی از سرپیچی از دستور استاد و آثار عجیب آن، تبیین میکنند که نتیجۀ بیاعتنایی به دستورات استاد، سقوط معنوی است و این مجالس نیز در حقیقت برای دستگیری معنوی است که سالک را به حرکت وامیدارد. در بخش دوم، تذکراتی را در دو محور بیان میکنند: 1. نکاتی مربوط به مجالس؛ مانند برگزاری در بینالطّلوعین، رعایت نظم و سکوت، پرهیز از هیاهو و نیاوردن تلفن همراه؛ 2. نکاتی خطاب به سخنرانان؛ مانند پرهیز خودنمایی، دوری از طرح مسائل سیاسی و مسائل روزمره.
چند نکته از مبانی مکتب عرفان
توضیحات:
در این جلسه، آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در ابتدا چند اصل اساسی مکتب مرحوم علامۀ طهرانی را یادآوری میکنند؛ مواردی مانند پرهیز از حزبگرایی و جناحبندی، ترک مصلحتگرایی ظاهراً دینی و دوری از عوامزدگی، فهم درست مبانی و کنار گذاشتن پیشفرضها در مکتب اولیای الهی، پرهیز از هیاهو و نمایش و عوامزدگی. ایشان با نقل نمونههایی از سرپیچی از دستور استاد و آثار عجیب آن، تبیین میکنند که نتیجۀ بیاعتنایی به دستورات استاد، سقوط معنوی است و این مجالس نیز در حقیقت برای دستگیری معنوی است که سالک را به حرکت وامیدارد. در بخش دوم، تذکراتی را در دو محور بیان میکنند: 1. نکاتی مربوط به مجالس؛ مانند برگزاری در بینالطّلوعین، رعایت نظم و سکوت، پرهیز از هیاهو و نیاوردن تلفن همراه؛ 2. نکاتی خطاب به سخنرانان؛ مانند پرهیز خودنمایی، دوری از طرح مسائل سیاسی و مسائل روزمره.
چند نکته از مبانی مکتب عرفان
22تذکر سوم به سخنرانان: از خودنمایی و بیان مطالب حساسیتبرانگیز بپرهیزید
از مطالب تحریکآمیز و حساسیتبرانگیز بپرهیزد. از مسائلی که بوی خودنمایی دارند باید دوری کند. از مطالبی که بهجای توجه به کلّیات، افراد را به شخص متوجه میکند ـ حالا هرشخصی و هرکسی که باشد ـ باید دوری کند.
تمام اینها جزو برنامههاست. چه کسانی که میآیند در اینجا صحبت میکنند باید طبق این قوانین و مطالب [عمل کنند] و چه کسانی که در سایر جاهای دیگر صحبت میکنند، همه بر همین عنوان است. یعنی مجلسی که در اینجا منعقد میشود با مجلسی که در جای دیگر منعقد میشود تفاوتی ندارد؛ هر دو یکی است و در هر دو، یک مطلب هست.
در اینجا کسی [که] میآید اگر بخواهد اسمی از بنده بیاورد، دفعۀ بعد دیگر او را برای منبر دعوت نمیکنم! در جای دیگر هم همینطور است؛ آنجا هم اسمآوردن [نباید باشد.] حالا یک وقت [کسی] اسمی میآورد که: «فلانی این را گفت»، اشکال ندارد؛ ولی [اگر] میخواهد از این اسامی [استفاده کند] که اعتبارات و عناوین مرسوم هستند، اینها بهطور کلی غلط است و فایدهای بر آن مترتب نمیشود.
نکتۀ اول مجالس: در صورت عمل به مطالب، وصول به مقام کمال تضمینی است
این را هم خدمت رفقا تأکید کنم: تأکید میکنم و باز هم تأکید میکنم [که] آن تضمینی که بنده دادهام و آن گارانتیای که دادهام، [مبنی] بر اینکه «اگر کسی به این مطالب عمل کند، به مسئله خواهد رسید»، در صورتی است که عمل کند؛ یعنی پایبند باشد و شانه خالی نکند و نخواهد خدا را دور بزند. [فقط] در اینصورت است که آن تضمین و گارانتی ما نسبت به مسئله به حال خود باقی است. یعنی بنده گارانتی و تضمین میدهم کسانی که به مطالبی که گفته میشود یا از این حقیر نوشته میشود، عمل کنند، بنده [در] روز قیامت میتوانم پاسخ بدهم و مسئولیّت آن را بپذیرم. اما اگر کسی نخواست عمل بکند و به این مسئله پایبند نباشد، بنده در اینجا [تضمینی نمیدهم].
