سیر وسلوک واقعی و مجازی

شما مجلس چه کسی آمده‌ای؟! آمده‌ای فقط گریه کنی یا به مجلس کسی آمده‌ای که می‌گوید:

من می‌خواهم سنت جدم را زنده کنم و سنت‌های از دست رفته را إحیا کنم و سیرۀ پدر و جدّ خود را إحیا کنم! می‌خواهم عدالت و امنیت بیاورم، می‌خواهم خدا را بیاورم، می‌خواهم اینها را ایجاد کنم!¹

شما در چنین مجلسی آمده‌ای! نباید فضای مجلس انسان را بگیرد و از تحت شرایط عادی خارج کند! داد زدن‌ها، نعره کشیدن‌ها انسان را از حال طبیعی در عالم احساس و در عالم و فضای یک شور مجازی می‌برد!

یکی فوت کرده بود و من جریان و بیا و برو و افرادی که می‌آمدند و گریه می‌کردند را می‌دیدم. باور کنید آنچه را که من دیدم، برای هزار تا مثل امام حسین این کار را نکردند! أستغفر الله، نعوذ بالله، نعوذ بالله! حالا برای او چه‌ها کردند! یقه را پاره کردند، عمامه را از سر برداشتند و به زمین زدند! تو کجا در عزای امام حسین این کار را می‌کنی؟! یعنی چه؟! خاک برداشتند و بر سر خود ریختند! بریز بابا! تو مستحقی! خاک که هیچ، اگر غیر خاک هم به سر خود بزنی مستحقی! چیست؟ احساسات است. این فرد مرده است، خب خدا او را رحمت کند! شخصی از بندگان خدا از دنیا رفته است. بسیار خب، حالا فوقش گریه کردی و اشک تو هم آمد، ما حرفی نداریم، بالأخره انسان دلش می‌سوزد و گریه هم می‌کند؛ اما تو انسان هستی، تو عقل داری، تو فهم داری، تو درس خوانده‌ای، خیر سرت خیلی‌ها به تو رجوع می‌کنند! این چه وضعی است؟! این چه حسابی است؟! تو برای پیغمبر هم این‌طور در سر خود نزدی! اگر خدا هم یک وقت بخواهد بمیرد تو این‌طوری لباس‌هایت را جِر نمی‌دهی! این خارج شدن از فضای حقیقی و خارج شدن از اعتدال حقیقی و رفتن در احساسات است. وقتی انسان در احساسات برود، هر کاری هم می‌کند! حال آیا این ولایت است؟! می‌گویند: «فلانی زده [لباس] خود را برای امام حسین پاره کرده و فلان کرده است!» یعنی چه؟!