سیر وسلوک واقعی و مجازی

یکی از افرادی که راجع به مرحوم آقا به بنده ایراد می‌گرفت، فردی از بستگان ما بود که مدتی بود و رفت! می‌گفت: «چرا مرحوم آقا با فلان سید (که یکی از علمای طهران بود و فوت کرد) ارتباط ندارد، اما با آقای مطهری ارتباط دارد؟!» گفتم: «به تو چه مربوط است؟! اگر قرار بود تو بفهمی که تو به‌جای آقا نشسته بودی و تو به‌جای آقا می‌آمدی! مگر تو استاد هستی؟! اگر تو خیلی تشخّص داشته باشی، فقط در مِهنۀ خودت تخصص داری! تو اصلاً خبر نداری و چه می‌فهمی که مسئله چیست!»

خصوصیات مجلس سیدالشهداء

یکی از مطالبی که باید اهل‌علم از رفقا بدانند ـ مخصوصاً که ماه محرّم در  پیش است ـ این است که باید نهضت امام حسین علیه السّلام برای افراد باز شود و روشن شود! امروز دیگر شرایط با ده‌ها سال و صد‌ها سال پیش فرق کرده است. مردمِ امروز دیگر به دنبال مطلب هستند و مسئله فرق کرده است و شرایط، شرایط متفاوت است. سینه زدنِ تنها دیگر به‌درد مردم نمی‌خورد و دردی را دوا نمی‌کند؛ البته باید‌ سینه‌زنی باشد و بنده این قضیه را انکار نمی‌کنم! گریه باید باشد و اصلاً خود گریۀ بر سیدالشّهدا موجب پاک شدن از همۀ کدورت‌ها و غین‌ها و مسائلی است که بر قلب گرفته و برای ما در طول زندگی گرفتاری به وجود آورده است! این گریه می‌آید و رحمت است دیگر! «عِندَ ذِکرِ الصّالِحینَ تَنزِلُ الرَّحمَة»¹ را برای همین می‌گویند. وقتی «صالحین» این‌طور هستند، چه رسد به مجلسی که مجلس سیدالشّهدا باشد! لذا این گریه رحمت می‌آورد و وقتی‌که رحمت آورد، انسان را پاک می‌کند و انسان احساس سبکی و صفا می‌کند، و کارهایی را که قبل از گریه انجام نمی‌داد، الآن می‌بیند که راحت می‌تواند انجام دهد! اینها همه برای همین است که از نفس آن حضرت رحمت آمده و نازل شده است.

تا اینجا سینه زدن و گریه کردن و حتی بلند شدن برای امام حسین خیلی خوب است. شعارهایی که انسان می‌خواند، باید شعار‌های حساب شده باشد و در آن شعار مکتب امام حسین القا شود. شعرهایی مانند «نوجوان اکبر من، زینب» که به درد نمی‌خورد! بلکه باید اشعار و نوحه‌هایی باشد که به مردم فهم بدهد و به آنها تلنگر بزند!