سیر وسلوک واقعی و مجازی

اگر قرار بر مجلس و همین جمع شدن عده‌ای و شعر سلوکی خواندن و [از این مسائل] باشد، [چه فرقی با سایر مجالس می‌کند]؟! در همین مجالس سراغ ما می‌آمدند و اصرار می‌کردند که: «آقا، به مجالس طهران ما تشریف نمی‌آورید؟ ماشین می‌فرستیم و شما را می‌آوریم!» گفتم: «نه، فرصت نداریم» نه یکی و نه دو تا! یادم است که از شش هفت مجلس ـ هم مجلس مخدرات و هم آقایان ـ افراد مختلف می‌آمدند که: «آقا، شما به آنجا بیایید!» حال که یعنی چه؟! ما پسر علامه هستیم که هستیم! وقتی‌که اصل و اساس بر پایۀ توهمات و تخیلات و نفسانیات است، رفتن در آنجا چه لزومی دارد و به آنجا بروم چه‌کار کنم؟! بروم چه‌کار کنم؟! برای چه وقت خود را بگذرانم؟! دیگر ریش‌های ما سفید شده است و وقت برای گذراندن این مطالب و مسائل گذشته است!

طبعاً این مطالبی که در اینجا گفته می‌شود به سمع همۀ افراد و دوستان ـ در هرجا که هستند، چه در داخل ایران و چه خارج از ایران ـ می‌رسد. لذا بنده این مسئله را به‌طور جدّ عرض می‌کنم که اگر افرادی واقعاً به‌دنبال إعمال سلیقۀ شخصی خود هستند، چه ارتباطی به ما دارد؟! چه ارتباطی دارد؟! بنده می‌گویم که نباید در مجلس ائمه دست بزنند، می‌گویند: «خیلی از مراجع جایز می‌دانند!» به بنده چه مربوط است؟! مگر بنده را در قبر آنها و یا آنها را در قبر بنده می‌خوابانند؟! هر کسی برای خود فتوا و نظر خود را دارد! شاید خیلی‌ها بگویند که: «رقصیدن هم در مجالس ائمه اشکالی ندارد!» حتی بعضی‌ها فتوا هم داده و گفته‌اند: «چه اشکال دارد؟! رقصیدن در مجالس ائمه، مثلاً در عید حضرت زهرا سلام الله علیها ـ نه آن اصطلاح معروف ـ چه اشکالی دارد؟!» یا اینکه می‌گویند: «افرادی که این کار را می‌کنند، از شما تقلید نمی‌کنند!» خب چه اشکالی دارد؟! نکنند! ولی دیگر نباید مسئله و مجلس به من مربوط و منتسب شود! هر کسی به دنبال فتوای خود و مقلَّد و مرجع خود برود و ارتباطی هم به بنده ندارد! اما در مجلسی که به بنده ارتباط دارد، نباید دست زد؛ در مجلس ائمه نباید دست زد! حال اگر آهسته و آرام باشد، آن هم برای خانم‌ها، اشکالی ندارد؛ اما اگر بلند باشد، اهانت است! چون مجلس امام با مجلس غیر امام فرق می‌کند. البته بنده نمی‌گویم که دست زدن در مجلس امام شرعاً حرام است، ولی عنوان اهانت دارد و احتیاط این است که انجام نشود. این مسئله است.