سیر وسلوک واقعی و مجازی

پس همان مسئولیتی که خود افراد دارند، طبعاً بنده هم نسبت به رفقا و مسیر و راه رفقا در حدّ امکان خودم دارم. وقتی کسی به من اعتماد کرده است، این اعتماد برای من مسئولیت می‌آورد؛ و ای کاش اعتماد نکند! چون اگر اعتماد نکند، مسئولیتی ندارم! اگر کسی به من اعتماد نکند و راه خودش را برود، هیچ مشکل نداریم و من هم دیگر در فکر و خیال او نیستم. چه زمانی در فکر و خیال می‌روم؟ وقتی‌که شخص به من اعتماد کرده و به‌عنوان فردی که بالأخره بتوانم در یک حدی یک کلمه و حرف مفیدی از او درآورم [برای من مسئولیت می‌آورد]! یعنی همین‌قدر فهمیده و احساس کرده که إن‌شاءالله من در بیان مطالب خیانت نکرده و رعایت امانت بکنم؛ همین کافی است. و دیگر کاری ندارد به اینکه خود من چه غلطی می‌کنم و چه کاری می‌کنم! به این کاری ندارد.

لذا به همین میزان که به من اعتماد کرده است، برای بنده مسئولیت می‌آورد.

حال اگر قرار باشد افرادی باشند که روش آنها از نظر تشخیص و از نظر فهم، با مسیر این افراد در تضاد باشد، آن‌وقت در این‌صورت مسئولیت با کیست؟ با شخص من خواهد بود! فرض کنید که ممکن است یک نفر باشد که مسیر او و فکر او [به این راه] نمی‌خورد و می‌گوید: «من سلیقۀ اینجا را قبول ندارم و آنجا را با این کیفیت قبول ندارم!» در این‌صورت اگر مسئله، مسئله‌ای عادی است، ضرر آن را خودش می‌بیند و همان‌طوری‌که عرض کردم می‌افتد روی مرتبۀ دوّم. اما یک وقت نه، کار و روش و مسئله‌ای که انجام می‌دهد، ممکن است با مسیر سایر افراد در تعارض باشد و شک و شبهه و اشکال ایجاد کند و اصلاً ـ خدای ناکرده ـ ممکن است در بعضی از موارد راه را ببندد! لذا در این‌صورت عبور از خط قرمز است.

کیفیت تقلید از مجتهد

روی این جهت، بنده در همان مجلس عرض کردم و الآن هم در اینجا می‌گویم که: اساس این اجتماع و اساس این جمع بر باور و اعتقاد بر این است که می‌شود در اینجا مطلبی به دست آورد! اما اگر قرار باشد که این باور نباشد، چه دلیلی دارد که ما در ‌چنین فضایی باشیم؟! برای چه؟! اگر قرار به هیئت و مجلس است، که خب مجلس‌های گرم‌تر و پرشورتر و پر سر و صداتر از اینجا هم هست! همه‌جا هست!