سیر وسلوک واقعی و مجازی

خلاصه این فرد جدا شد، اما محبّت او در دل من بود و نمی‌رفت!¹ یک دفعه از همدان [به طهران] آمده بودم. به مسجد رفتیم و برگشتیم. نشسته بودیم و مرحوم آقا قضیه‌ای گفتند و در آن قضیه من حرف را گرفتم! قضیه‌ای که مرحوم آقا گفتند این بود که: «دو نفر² در مشهد به منزل ما و برای دیدن ما آمدند و این قضیه را تعریف کردند:³

”روباهی مریض شد و دیگر نمی‌توانست برود شکار کند، افتاده بود و داشت می‌مرد. لذا با خود فکر کرد که خب من دارم می‌میرم؛ مگر بقیه چه‌کار می‌کنند؟! مگر شیر چه‌کار می‌کند؟! شیر هم همین کار را می‌کند! شیر وقتی می‌خواهد شکار کند، چنان بادی به خودش می‌اندازد و پشم‌هایش را فلان می‌کند و دمش را بلند می‌کند، و به آن صید حمله می‌کند و آن صید را می‌گیرد! لذا ما هم همین‌طور می‌کنیم؛ مگر چه چیز ما از شیر کمتر است؟! رنگمان؟! پشممان؟! پوستمان؟! قیافه‌مان؟!

در این هنگام فیلی داشت می‌آمد، لذا رفت تا فیل را صید کند؛ به فیل نگاهی کرد و بادی به خود انداخت و پشم‌های او بالا زد و خلاصه، آمادۀ حمله شد و به این فیل حمله کرد. این فیل هم فقط خرطومش را تکان داد و این [روباه] را [طوری] زد که مثل چرخ و فلک به هوا رفت و پنجاه متر آن‌طرف‌تر افتاد و آن دست و پایی هم که با آن راه می‌رفت شکست! [فیل به او] گفت: برو عمو! آن که باد به خود می‌اندازد، شیر است نه توی روباه که داری ادای این شیر را درمی‌آوری!“»

این قضیه را نقل کرد و جسارت کرد و می‌خواست به استاد مرحوم آقا [کنایه] بزند که او ادای بزرگان و اولیای خدا را درمی‌آورد!

مرحوم آقا می‌فرمودند:

تا من این قضیه را از او شنیدم، یک‌مرتبه قلب من بسته شد!

البته نسبت به آن شخص که اصلاً [علاقۀ قلبی] نداشتند، ولی نسبت به این شخص ـ که یک مقداری مانده بود ـ [قلبشان بسته شد]؛ درحالی‌که خیلی افراد روی او حساب می‌کردند و اصلاً گل محفلشان بود! همان شخصی که حمد می‌خواند و مریض شفا پیدا می‌کرد و از این کار‌ها می‌کرد! مرحوم آقا گفتند: