سیر وسلوک واقعی و مجازی

یک دسته هم مثل خود ما هستند که اصلاً یک چیزمان می‌شود که به این‌طرف برویم! تا می‌گویند [به پادگان بروید، می‌گوییم]: «نه نه! ما می‌خواهیم در مسجد برویم!» یعنی کسی که می‌خواهد از زیر مسئولیت فرار کند، می‌گوید: «حال که خدا قرار است یک ثواب بدهد، مگر مجبورم بلند بشوم برای آن پنج هزار نفر سینه و حنجره و گلوی خودم را پاره پاره کنم؟! همان پانزده نفر را عشق است! خیلی خب، آقا ما مسجد را قبول کردیم!»

اما بعضی‌ها هستند که نه! نه این و نه آن؛ چون هر دو غلط است. خدا می‌گوید: «تو کدام را می‌خواهی؟» این می‌گوید: «من هیچ‌کدام، تو چه می‌خواهی؟ آیا به مسجد بروم و با همان پانزده نفری که به قول خودت بی‌سواد و ضعیف و فقیر و وضیع و به یک شکل عادی و متعارف هستند مشغول شوم، یا به پادگان بروم تا بیا و برو داشته باشم و توپ و تیر شلیک کنند که آقا آمد! صلوات بفرستید! ـ البته مثل‌اینکه آنجا صلوات نمی‌فرستند، فقط می‌گویند الله اکبر و... ـ کوچه بدهید! بروید صحبت کنید! تریبون بگذارید آقا می‌خواهد صحبت کند؟!» ¹ انسان باید کدام را اختیار کند؟!

ما باید در تصمیم‌گیری‌ها و مسائلمان، خودمان را ارزیابی کنیم. مراقبه‌ای که بزرگان می‌فرمودند: «انسان باید مراقبه داشته باشد» اینجاست! لذا باید ارزیابی کند که دلش به کدام طرف می‌رود.

مقایسۀ اطاعت مالک اشتر و خواجه ربیع از امیرالمؤمنین

امیرالمؤمنین به ربیع بن خُثیم فرمودند:

«به سرحدّات برو و در آنجا جنگ کن!»

اما ربیع می‌گوید:

یا علی، ما دیگر پیر شده‌ایم و سنّی از ما گذشته است! یک جایی به ما بده تا همین‌قدر برویم و نمازمان را بخوانیم!

حضرت فرموند:

اگر این‌طور می‌خواهی، به مشهد و خراسان برو!²

لذا این خواجه ربیع که الآن در مشهد است حرف امام را گوش نداد! امام می‌گوید: «به آنجا برو!» اما او مثل ما است. ما می‌گوییم می‌خواهیم به مسجد برویم، چون به آن مسجد که می‌رویم ثواب می‌دهند؛ وقتی ثواب می‌دهند، این خوب است.