سیر وسلوک واقعی و مجازی

آن مطالبی را که بنده خدمت رفقا می‌گویم، مطالبی است که از بزرگان شنیده‌ام و در روز قیامت هم می‌توانم بگویم و مسئولیت آن را به گردن پدرم و بزرگان بیندازم! خیلی صاف و صریح! اما اگر بگویند که: «ما می‌خواهیم در فلان جا این کار را انجام بدهیم» بنده دیگر نمی‌توانم مسئولیت آن را بپذیرم و مسئولیت به عهدۀ خود شماست و اینکه: «این عده‌ای که در اینجا هستند از فلان آقا و فلان آقا تقلید می‌کنند» دیگر هیچ ارتباطی به بنده ندارد! خود آنها می‌دانند و مسئولیت به عهدۀ خود آنهاست.

روی این جهت، عرض بنده [در مجلس کرج] این بود که اگر ما احساس می‌کنیم که می‌توانیم در فضای دیگری با یک عده و چند نفری با خود [مجلسی داشته باشیم]: «آقا، چیست؟ این آقا سید محسن نشسته و مدام امر و نهی می‌کند و هر روز یک دستور می‌دهد و یک اعلامیه صادر می‌کند که: چپ برو، راست برو، بنشین، بلند شو! لذا می‌رویم برای خود جلسه‌ای تشکیل می‌دهیم و ذکر می‌گوییم! آقا هم که در روح مجرّد ذکر‌ها را گفته‌اند و همه هم از ایشان شنیده‌اند! و سینۀ خود را هم می‌زنیم و ذکر خودمان را هم می‌گوییم و خورشت قرمه‌سبزی هم می‌خوریم و دیگر خیالمان راحت است!» خب، قبل از اینکه به یک مورد نامناسبی برسد چرا این کار را نکنیم؟! چرا این کار را نکنیم؟! قبل از اینکه بخواهد حرف از آن در بیاید چرا این کار را نکنیم؟! چون بالأخره قرار است که من این مسیری را که گرفته‌ام، ادامه دهم و بنده نمی‌توانم بایستم مگر اینکه بگویند بایست یا برگرد! آن مطالب دیگری است. ولی مطالبی که بنده خدمت رفقا عرض می‌کنم، فقط به‌عنوان یک تفکر خلق السّاعه‌ای نیست! بلکه یک فکر مستمری است که از زمان مرحوم آقا بوده و همین‌طور در ذهن بنده [ادامه داشته است]؛ منتهیٰ مسئله الآن همین‌طور سفت‌تر می‌شود و جلو می‌آید و ادامه هم دارد.