سیر وسلوک واقعی و مجازی

و هَلُمَّ جَرّا در خیلی از مسائل دیگر. ممکن است که خیلی‌ها نسبت به شرکت در فلان قضیه و رفتن در فلان اداره و شرکت در معاملات کذایی و سایر مسائل دیگر اشکال نکنند، اما اگر قرار بر این باشد که شخص در چنین فضایی باشد، اینها خطوط قرمز است و نمی‌شود از این خطوط قرمز عبور کرد!

ارزش فتوی مجتهد به چیست؟

در مسائلی که خیلی‌ها نسبت به آن فتوا می‌دهند، مگر ما ایراد می‌گیریم و طعنه می‌زنیم؟! بله، فتوا از نقطه‌نظر فقهی ـ همان‌طوری‌که عرض کرده‌ام ـ هیچ ارزشی ندارد! ارزش، کلام معصوم است و آن است که ارزش دارد. اما فتوا نظر بنده است؛ نظر بنده امروز این است و فردا عوض می‌شود! و اگر ارزشی داشته باشد، به‌خاطر انتساب به روایات براساس فهم است. لذا فتوا ارزش ندارد. بله، نزد شارع از باب ضرورت حجّیت دارد؛ ولی صحبت در قداست و طهارت و ارزش و قیمت آن است که این مسئله فقط اختصاص به کلام امام دارد! و السّلام.

فلذا روایات لفظیّه، قداست و طهارت بالاتری نسبت به روایاتی دارد که نقل‌به‌معنا می‌شود؛ چون در نقل‌به‌معنا باز نظر راوی دخالت دارد. امام «إنّ» را بعد می‌آورد و او «إنّ» را اول می‌آورد. امام «واو» می‌آورد و او به‌جای «واو»، «فاء» می‌آورد. درحالی‌که همۀ اینها فرق می‌کند؛ امام وقتی «فاء» می‌گوید، «فاء» درست است! وقتی «واو» می‌گوید، «واو» درست است! ولی ابی‌بصیر این را عوض می‌کند و تقصیر هم ندارد، و ما هم باید حرف او را گوش بدهیم و چاره‌ای نیست. ولی وقتی امام هست، باید حرف امام را گوش بدهیم؛ بله، این کلامی هست که مربوط به امام است و چون کلام امام است و حتی نقل‌به‌معنا شده است، باز از نقطه‌نظر شرعی قداست و ارزش و قیمت دارد. ولی فتوا چطور؟ نه! آن‌هم فتواهایی که...!! ای داد بیداد! چه عرض کنم! بگذریم و فعلاً خودمان داخل در خط قرمز نشویم؛ چون خود ما هم یک خط قرمزهایی داریم دیگر!