سیر وسلوک واقعی و مجازی

نام دیگر کتاب روح مجرد

مگر خود ایشان نفرموده‌اند؟! تمام این مطالبی که ایشان در روح مجرّد فرموده‌اند، یک‌به‌یک دستورالعمل است. من به رفقا عرض کرده‌ام که یک وقت به ایشان در زمان حیاتشان گفتم: «من اسم روح مجرّد را آیین‌نامۀ سلوک گذاشته‌ام!» ایشان خنده‌ای کردند و گفتند: «اسم بدی نیست، اسم بدی نیست.» آیین‌نامۀ سلوک! در آن کتاب قصه نگفته‌اند و نقل تاریخ نکرده‌اند، بلکه تمام مطالب در هر موقعیت و هر شرایطی [برای ما هم هست].

عبرت‌آموز بودن قصص قرآن و داستان اولیاء

همان‌طوری‌که خدمت رفقا عرض کرده‌ام، یکایک آیات قرآن [مربوط به ما است]! برخلاف آنچه که یک عده بی‌سواد و غیر مطلع می‌گویند: «آیات قرآن یک‌سِری تاریخ و قِصص است که مربوط به گذشته است! مثلاً قصۀ حضرت یوسف و حضرت یعقوب و حضرت ابراهیم قصصی تاریخی است؛ قصۀ آنها به ما چه مربوط است و قصه چه ربطی به ما دارد؟!»¹ درحالی‌که این قصه مربوط به ما است! ما هم هر کدام یک یوسف هستیم و هر کدام مبتلای به ابتلائات و امتحاناتی هستیم که برای آنها بود! ما هم هر کدام یک ابراهیم هستیم و هر کدام یک هاجر هستیم و هر کدام یک اسماعیل هستیم و هر کدام یک نوح هستیم و هر کدام یک فرعون هستیم و هر کدام یک نمرود هستیم! همۀ اینها هستیم. قصص قرآن بی‌جهت نیامده و بی‌جهت نیست! مطالبی را هم که ایشان در روح مجرّد فرموده‌اند بی‌جهت نیست و این مطالب را بی‌جهت نمی‌فرمودند.

این قضیه که آقای حداد می‌فرمایند: «سید محمدحسین هم برود!»² برای ما یک درس است! درس این است که: اگر شما در راه خود حرکت کردی و یکایک دوستان خود را از دست دادی [نباید در تو تزلزلی ایجاد شود]؛ اگر شخصی گفت: «بنده دیگر نمی‌خواهم با شما رفاقت کنم!» می‌گوییم: «التماس دعا داریم و امیدواریم همیشه مشمول دعای خیر شما باشیم؛ خداحافظ!» اگر فرد دیگری گفت: «من از شما خوشم نمی‌آید!» می‌گوییم: «دعا بفرمایید که إن‌شاءالله عاقبت بخیر شویم!» دیگر چرا فحش بدهیم؟! چرا سب کنیم؟! چرا بدگویی کنیم؟! چرا؟! می‌گوییم: «خداحافظ شما!» یک نفر می‌خواهد و یک نفر نمی‌خواهد.