جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

معنای روایت إنّ المَلائِکَةَ لَتَضَعُ أجنِحَتَهم لطالِبِ العِلم

این واقعیتی است که ما این را نه‌تنها در خودِ وجود خود، بلکه نسبت به بزرگان هم مشاهده می‌کردیم. آنها هم در آن حال و هوایی که بودند و در آن مسائل و مطالبی که سِیر می‌کردند، کم و بیش از همین جملاتی که بنده گفتم از آنها هم شنیده شده بود. و روایت: «إنّ المَلائِکَةَ لَتَضَعُ أجنِحَتَهم لطالِبِ العِلم»¹ را خیلی می‌خواندند. این جناح، جناحی است که مورد تأیید است و به معنای ارتباط شخص با مبادی علمیّه است؛ چون تمام فضا را فضای علمی‌گرفته است. باید یک اتّصالی بین انسان و بین آن مبادی باشد، آن اتّصال با چه کسی باید حاصل شود؟ با شیطان، با اجنّه، با نفوس خبیثه یا با ملائکه؟! مشخّص است دیگر. باید با ملائکه باشد دیگر. [به‌واسطۀ] ملائکه‌ای که اینها نازل کنندۀ حقایق علمیّۀ کلّی، به‌صورت حقایق علمیّۀ جزئی خارجی هستند. این واسطه ملائکه هستند. البتّه [این] مسئله مشخّص است که طبعاً باید حال و هوای مجلس و افراد در راستای این باور باشد. باور به راه، باور. مسئلۀ باور خیلی مسئلۀ عجیبی است که ما چگونه به راهمان باور داشته باشیم؟!

اینکه مرحوم آقا رضوان الله علیه می‌فرمودند:

«افراد را خیلی سریع دعوت به این مکتب نکنید! این صحیح نیست، این خوب نیست، بلکه ابتدا آنها را دعوت به معرفت و فهم کنید که نسبت به راهی که می‌خواهند انتخاب کنند، باور کنند، فهم داشته باشند، اعتقاد داشته باشند. از این مکتب و از این زیّ و از این علوم به‌عنوان امرار معاش و گذران زندگی تلقّی نکنند، به‌عنوان شغل تلقّی نکنند.»

می‌گویند: «آقا شغلت چیست؟» می‌گوید: «من شغلم روحانی است!» مگر روحانی بودن شغل است؟! مگر اشتغال است؟!

روحانی بودن یعنی شاگرد امام صادق بودن. معنا این است. یعنی باور داشتن، یعنی نسبت به موقعیّت یقین داشتن.

ارزش و جایگاه تحصیل علوم اهل بیت نسبت به سایر علوم

حالا فرض بکنید که اگر همۀ دنیا یک‌مرتبه یک مرضی بیاید، یک واقعه‌ای بیاید، یک زلزله‌ای بیاید، [در] آن منطقه‌ای که انسان در آن هست و [بجای] دیگر دسترسی ندارد، همۀ مردم از بین بروند، حالاکه همۀ مردم از بین رفتند، دیگر باید درس و بحث و کار و مطالعۀ ما کنار برود؟! نه، نه! درحالی‌که در سایر اشتغالات همه چیز تمام می‌شود.