جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

لزوم استفاده از مطالب مستند و دقیق

ما در رعایت مطالب خیلی باید توجّه کنیم. مطالبی را که می‌گوییم همه باید مستند باشد. اگر حکایتی نقل می‌کنیم باید آن حکایت را از روی [مستند آن به‌صورت دقیق و صحیح نقل کنیم.]

من خیلی شنیدم [و] می‌شنوم از رفقا یک مطلبی را [که] من نقل کردم، ولیکن می‌بینیم شخص دارد همان مطلب را به خود من عوضی می‌گوید! عجب، ‌این قضیّه را خود من برای این نقل کردم. این باید توجّه بشود، باید دقّت بشود. اگر یک مطلبی هست [باید] نوشته بشود. ببینید همین مطالبی را که من امروز از مرحوم آقا سیّدعبدالباقی نقل کردم، اینها یک مطالب و مسائلی است که سرنوشت‌ساز است، به خیلی از چیز‌ها انسان را راهنمایی می‌کند!

شما باور می‌کنید اگر من اسم آن شخص را بیاورم! تعجّب می‌کنید که این همان باشد، از تعجّب شاخ درمی‌آ‌ورید! عجب، این آقا! حالا إن‌شاءالله امیدواریم که ایشان هم اگرچه الآن هستند، حدّاقل آن افکار را نداشته باشند. این حمل به صحّت است؛ ولی بالأخره این [مسئله بوده] است دیگر. بالأخره این است که نباید به‌ظاهر فریفته شد، نباید به درس و بحث‌ها فریفته شد. نباید به بیا و برو‌ها فریفته شد. فکر باید بالاتر برود، عمیق‌تر باید فکر کنیم، دقیق باید فکر کنیم. من از خیلی از رفقا، واقعاً گله دارم که چرا مطالبی که نقل می‌شود دقیق نیست؟ یعنی کار ما به اینجا رسیده است.[البته] همه همین‌طور هستیم باید در بیان قضایا دقت کنیم.

این کتاب مطلع انوار را که رفقا زحمتش را کشیدند و دارد آماده می‌شود. ما آمدیم یک مقداری مطالبی از چیزهایی که از مرحوم آقا شنیدیم اضافه کردیم. شما باور می‌کنید آنچه را که من از دیگران از مرحوم آقا شنیدم ده برابر آن چیزی است که [اینجا آمده است؟] ـ البتّه همه آنچه را که از مرحوم آقا شنیدم نیاوردم، بعضی چیز‌هایش خب صلاح نیست ـ ولی آن چیزهایی که فعلاً آوردم، ده برابر این مقدار من در حافظۀ خودم از مرحوم آقا مطالبی را که از دیگران شنیدم دارم، چرا نیاوردم؟ چون یک واسطه خورده است. خب ضبط که نبوده است. شخص می‌آید می‌گوید که من از مرحوم آقا یک ‌چنین مطلبی را شنیدم و درست است. یعنی وقتی که فکر می‌کنم، با معیاری که با خودم می‌سنجم، حتی می‌بینم درست هم هست، ولی نمی‌توانم به عنوان نقل از این بزرگ که شخص به او ترتیب اثر می‌دهد، من نمی‌توانم این مسئولیّت را بپذیرم که بیایم این مسئله را نقل بکنم درحالتی‌که یک واو آن کم است. لذا آنچه را که بنده در پاورقی آوردم عین همانی است که مرحوم آقا فرمودند. عین آن، این را می‌توانم بگویم. مطلبی است که حالا یا با استفاده و استمداد از حافظۀ خودم یا از نوشته‌جات و مکتوبات خطّی ـ که دأبم بر این بوده [که] هرچه که از مرحوم آقا می‌شنوم، این را بعد از اینکه از ایشان جدا شدم، عین آنها را در مکتوبات خطّی خودم بیاورم ـ بوده است. درست؟