جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

یکی از مرجّحاتی که حالا یا رفقا خوانده‌اند یا می‌خوانند در بحث رسائل، ـ تعادل و تراجیحِ رسائل خوانده‌اید ـ قضیّه‌اش چیست؟ مرحوم شیخ می‌فرمایند: ضبطیّت است. مسئله، مسئلۀ عقلانی است. این مسئله، مسئلۀ عرفی است.

حکایتی را که می‌خواهید نقل کنید، عین آنچه را که هست نقل کنید، نقل‌به‌معنا نکنید. مطالبی را که نقل می‌کنید از امام علیه السّلام، عین روایت را بیان کنید و در اطرافش به‌اصطلاح شرح و اینها داده بشود.

کیفیت و آداب سخنرانی در مجالس و محافل

عدم تطویل کلام

خیلی صحبت را طولانی نکنیم که باعث خستگی باشد. مقصودِ از این مجالس، فقط گذران مجالس نیست، تأثیر این مطالب در ذهن و در نفس است. مقصودِ از این مجالس هیئتی درآوردن این مجالس نیست که انسان به شکل هیئتی دربیاورد، [بلکه مقصود] مجالسی [است] که در آن مطلب گفته بشود، حقایق دینی گفته بشود ـ که امروزه جایش خیلی خالی هست ـ این قضیّه است.

بیان مطالب تاثیرگذار

دوّم فقط پرکردن ذهن نیست که انسان یک مطالبی در ذهن یاد بگیرد، در ذهنش سپرده بشود، برود. نه، منظور تأثیرگذاری این مطالب در ذهن است که در ذهن انسان این مطالب یک تأثیری دارد. آدم یک تکانی می‌خورد. آن تکان در مجلس امام حسین باید برای انسان حاصل بشود و آن تکان در وقتی است که مراعات وقت بشود. یعنی اگر انسان زیاد طول بدهد صحبت‌ها را مثل بنده، شما نگاه کنید ببینید الآن من چقدر دارم صحبت می‌کنم؟ می‌گویید: حاج آقا شما خودت که داری نقض می‌کنی؟ ما که همیشه اهل نقض هستیم دیگر، این‌هم روی آن! وقتی که می‌خواهد صحبت بکند، حساب این را بکند که اگر نیم ساعت صحبت بکند این تأثیر دارد، چهل دقیقه‌اش نکند، چهل و پنج دقیقه‌اش نکند، زیاد صحبت کردن مطلب را به جایی نمی‌رساند. نیم ساعت، بیست دقیقه، بیست و پنج دقیقه، نگاه کنید افراد را ببینید، مجلس را ببینید، اشخاص را ببینید که همین‌ که می‌بینید دیگر دارد ظرفیّت پر می‌شود، قبل از اینکه به خستگی و به کسالت برسد مسئله را جمع کنید.