جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

هیچ‌وقت در صحبت‌ها فرد و شخص ـ چه بنده و چه غیر بنده ـ [نباید] جوری صحبت بشود که نظر و توجّه مخاطب به‌سمت او برود ، این‌قسم صحبت کردن به‌طور کلّی ممنوع [است]. یعنی دیگر تمام. اگر شخصی نمی‌تواند این‌طور صحبت کند، نکند. یعنی [اصلا] صحبت نکند. [صحبت نکند] بهتر از این است که فرض بکنید ما برویم یک‌جا یک حرف بزنیم و بعداً یک آشوب به پا بشود، [که] نمی‌دانم راجع به فلان شخص تبلیغ شد. راجع به آن یکی [تبلیغ شد]. راجع به آن آمده، آن [دیگری] می‌رود، بعد از آن، آن یکی می‌آ‌ید، ضدّش و فلان! این بازی‌ها را بگذاریم کنار! دیگر سنّ و سالمان از این حرف‌ها گذشته است. و عرض کردم خدمت رفقا که بنا دیگر بر این است، بنا بر همین کیفیّت است.

این را جداً عرض می‌کنم و رفقا می‌دانند که بنده خوشحال نمی‌شوم از تعریف‌هایی که از من این‌طرف و آن‌طرف می‌شود، صحبت‌هایی که بالای منبر می‌شود. شما بدانید [که] اگر برای خوشحال کردن بنده است، بنده از شما خوشحال نمی‌شوم. نه‌خیر و حتی ناراحت می‌شوم و قلباً هم موضع می‌گیرم و چه‌بسا ممکن است که این مسئله به مسائل دیگر کشیده بشود. چون با اصل هدف مکتب و با اصل آن هدفی که پیگیری می‌کنیم در تناقض تامّ است. در تناقض تام و در تناقض کامل این قضیّه انجام می‌شود. ما یک نفر [را] داریم [که] باید از او تبلیغ کنیم، او را باید اثبات کنیم، مردم را باید به او دعوت کنیم و او حضرت بقیّة‌الله است والسّلام، نامه تمام، تمام شد و رفت. این است، قضیّه این است.

بزرگان ما را به همین دعوت کردند، آنچه را که ما از روش آنها دیدیم همین بوده است. وقتی که من می‌دیدم که در بعضی از مجالس و اینها بعضی‌ها صحبت می‌کنند و به خیال خودشان می‌خواهند تعریف کنند، ایشان به من می‌فرمودند: