جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

اصلاً طلبگی برای چیست؟ طلبگی مگر غیر از اینکه برای بحث و نقد و ایراد و اشکال و تصحیح و اصلاح است، مگر غیر از این است؟! آن قال الصّادق و قال الباقری که ما می‌خوانیم مگر برای غیر از این است؟ مگر در تألیفاتی که بنده می‌نویسم هیچ ایراد و اشکالی وجود ندارد؟ نه‌ آقا، وجود دارد. اینکه چیز [تعارف] نداریم، ولی خب، حالا بنده بگویم چون در این مسئله ایراد دارد پس بنده دیگر باید [تألیف را] بگذارم کنار، نه آقا، باید بنویسیم. آنجایش که خطاست، خطاست، آنجایش هم که درست است، درست است. نه می‌گوییم همۀ حرف‌هایمان غلط است، نه‌خیر، می‌ایستیم و می‌گوییم خیلی هم درست است و نه می‌گوییم همۀ حرف‌هایمان درست است. هر دو غلط است، هر دو خلاف است.

در این دنیا فقط یک نفر است که می‌تواند ادّعا بکند که هر حرفی که می‌زند عین واقع است. فقط یکی، تمام شد. بقیّۀ افراد نه، بر حسَب مراتب خودشان هم حرف صحیح می‌زنند و هم حرف غلط می‌زنند و از ما هم همین را می‌خواهند. امام زمان از ما همین را می‌خواهد، همین مسئله را می‌خواهد. لذا بنده گفتم که باید حریم محفوظ باشد. یعنی هم در این‌طرف مسئله، هم در آن‌طرف مسئله، هم مطالبی که انسان آن مطالب را می‌گوید و پایه و اساس علمی ندارد. افراد را به یک اوصافی متّصف می‌کنند که براساس تخیّلات است. آقای فلان این است، آقای طهرانی این است، یک‌هم‌چنین [شخصیتی است.] آقاجان [اینها همه] کشک است! یک خواب می‌بیند خیال می‌کند که علی آباد هم شهری است! یک خیالی می‌آید در ذهنش خیال می‌کند که فلانی هم بله از قاب قوسین [به] أو أدنی رسیده ، أو أدنی! بعد هم می‌آید این حرف‌ها و چرت و پرت‌ها را تحویل یک مشت افرادی که آنها نه درسی خوانده‌اند و نه بحثی خوانده‌اند، می‌دهد.

ضرورت پرهیز از شخصیت‌پروری در مکتب عرفان