جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

و همین قضیّه باعث شده [که] مثلاً یک شخصی تلفن می‌کند و حتی مثلاً به اهل‌بیت ما، می‌گویند که: فلان قضیّه باید برسد [به آقا]؛ می‌گویم: این جواب را بدهید. بعد، یک دقیقه دیگر می‌گذرد، می‌گویم: خب چه شما می‌خواهید بگویید؟ می‌بینم گفت. می‌گویم‌ ها! نشد. آن کلمه‌ای را که من مقصودم بود مرادف آن یا مشابه آن [را گفت]، گفتم نه، آن چیزی که من گفتم این نبود. گفت: این خب همان است. گفتم: نه آقاجان! یک چیزی من می‌دانم که شما نمی‌دانی. برو کاغذ بیاور، آن چیزی را که من می‌گویم روی کاغذ بنویس، عین همین را برو بگو. خیلی مسئله است. این چیزی است که همۀ ما باید رعایت کنیم. همۀ ما نسبت به مطالبی را که به مردم می‌گوییم و در بین خود می‌گوییم باید رعایت کنیم.

لذا مرحوم آقا می‌فرمودند: «من در مشهد یک حرفی می‌زنم تا این حرف بخواهد به قم برسد 180 درجه آن‌طرف است.» این برای چیست؟ این به‌خاطر این است که ما ضبط نداریم، ضبط نه ضبط ‌صوت و فلان و این حرف‌ها؛ یعنی قوّۀ ضبط و تسجیل ِخودِ این مسئله به شکل واقعی خودش را نداریم.

یکی از ترجیحات روایی در اخبار متنافیه چیست؟ مسئلۀ ضبطیّت راوی است دیگر. آدم نگاه می‌کند می‌بیند از بین رفقایش آن یکی همیشه دقیق‌تر حرف می‌زند. امتحانش می‌کند در این قضیّه، در آن قضیّه، در سه قضیّه، وقتی آدم امتحان کرد می‌فهمد نه، [این قضیّه] درست‌تر است. این خودش چه می‌شود؟ یک جهت وثاقت، جهت ترجیح؛ که اگر وقتی او آمد مطلبی را نقل کرد، یک شخص دیگر از رفقا آن هم آدم خوبی است، نه‌اینکه عناد [دارد] نه‌، بحث عناد نیست، بحث خطا و اشتباه است، آن هم می‌آید می‌گوید؛ آدم چه‌کار می‌کند؟ می‌گوید: نه، این باید درست باشد؛ چون این ضبطش بهتر از اوست، این دقتّش بهتر است، در این قضیّه امتحان کردم، او دقیق‌تر آمده گفته. همین قضیّه در موردِ مرجّحات [نیز هست]، ما مرجحات روایی داریم.