جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

مرحوم آقا در روح مجرّد ایشان فرمودند که:

«زمانی بود که مرحوم حدّاد در را باز کرده بود، افراد می‌رفتند می‌آمدند، ولی استفاده نکردند و وقت گذشت. حالا باید شمع دست بگیرند و این‌طرف و آن‌طرف به‌دنبال این مسائل باشند»¹.

آنچه را که آن بزرگان برای ما باقی گذاشتند همین است دیگر. برای ما بزرگان باقی گذاشتند، زحمت‌ها را آنها کشیدند، ما را قشنگ سر سفرۀ آماده [آوردند و] گفتند: بفرمایید. دربه‌دری‌ها را آنها کشیدند، حالا ما داریم کیفش را می‌کنیم. خون دلها و بیمارستان‌ها و ... را آنها رفتند، ما داریم افتخارش را به خود نسبت می‌دهیم. درست شد؟ کار را آنها کردند. حالا انسان [باید] استفاده کند و بیاید و یکی‌یکی به این مطالب و به آن مسائل برسد. هر عبارتی را که آنها در کتابشان گفتند و هر سخنی را و کلمه‌ای را که بر زبان راندند، عالمی است از عوالم ما که به این‌صورت بیان کرده‌اند و ما باید به آن برسیم. هر عبارت، هر پاراگراف، یکی از عوالم ماست و ما باید به آن برسیم و آن را در خود متحقّق کنیم و پیاده کنیم.

إن‌شاءالله خداوند دست همۀ ما را بگیرد و بر آن نعمتی که به ما داده است ما را قدردان و شاکر قرار بدهد.

تاکید بزرگان بر تبلیغ در ماه محرم و صفر و آداب آن

و در این ایّام عزاداری، در این ایّام محرم و صفر خیلی نظر بزرگان بر تبلیغ بوده که [طلاب] این‌طرف و آن‌طرف تبلیغ بروند. هرجا که هر کسی می‌تواند برود ولو یک مسئلۀ شرعی بگوید، یک مطلب را بیان کند. حتماً [احتیاج نیست مطلب خاصی گفته شود.] رفقا می‌آ‌یند از من می‌پرسند: آقا! ده روز فلان جا می‌رویم، راجع به چه حرف بزنیم؟ راجع به چه حرف زدن ندارد، بلند شو برو آنجا، هرچه به زبانت آمد، هرچه به لسانت آمد، همان را بگو. مگر حتماً باید در همۀ ده جلسه یک مطلب گفته بشود؟ چه کسی گفته است؟ خب حالا یک شخصی یک موضوعی را انتخاب می‌کند، ده دوازده روز همان را پیگیری می‌کند و می‌پروراند و می‌پزد و صحبت می‌کند و خب خیلی خوب، بسیار به جا. ولی واجب نیست که حتماً همه‌اش یک قضیّه پیگری بشود. هر روز یک مسئله‌ای مطرح بشود و در اطرافش صحبت بشود به‌طوری ‌که وقتی که انسان از آن مجلس می‌آید بیرون، احساس علم کند، احساس معرفت کند، حرف‌های تکراری و ... و این حرف‌ها نباشد. [حرف‌هایی] زده بشود که احساس یک حقیقت بکند. یک روایت انسان بخواند بهتر است از اینکه مسائل را خیلی گسترش بدهد.