جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

پس بنابراین ما در این فضا قرار داریم، در فضایی که طرفین مطلب و دو مصداق قضیّه در آن فضا وجود دارد. افرادی که از این علوم استفادۀ ابزاری می‌کنند، دارند برای دنیایشان تلاش می‌کنند [و] برای رسیدن به مطامع دنیا از آنچه را که یادگرفتند دارند بهره می‌گیرند و برای امیال و اهواء نفسانی دارند در میان مردم، حرکت می‌کنند و بوده‌اند. خب این یک دسته، یک مصداق. افرادی هم از آن‌طرف [هستند که] به‌دنبال دنیا نیستند، دنیا رو بیاورد، رو نیاورد، حرفشان یکی است.

گهی پشت بر زین گهی زین به پشت، مطلبشان فرق نمی‌کند. آنها را تکریم بکنند یا به آنها اهانت بکنند، از سر مطلبشان نمی‌گذرند، این‌جور افراد هم هستند. خب، بسیار خب، حالا آدم به کدام طرف باید نگاه کند؟ باید به این‌طرف نگاه بکند. و باید برود.

استقامت در مسیر حق

بنابراین مطلب دیگر روشن است. دیگر نیازی به تأکید ما نداریم، نیازی به تبلیغ نداریم، مسئله این است که هر کسی که آمد و بر این وَتیره حرکت کرد و همین راه را گرفت و رفت، نفعش را هم خودش می‌برد. هر کسی [که] آمد نه، فاصله گرفت، ضررش را خودش می‌برد. ﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ عَلَيۡكُمۡ أَنفُسَكُمۡ لَا يَضُرُّكُم مَن ضَلَّ إِذَا ٱهۡتَدَيۡتُمۡ﴾¹خیلی آیۀ عجیبی است! آیه می‌فرماید: به این‌طرف و آن‌طرفتان نگاه نکنید! ضرر ضلالت افراد به خود آنها برمی‌گردد، به شما برنمی‌گردد. شما راهت را برو!

دور امام حسین چند نفر ماندند؟ سی، چهل نفر از اصحاب ماندند و سی نفر هم از همان به‌اصطلاح اهل‌بیت و اینها بودند. حالا شما خودتان شب عاشورا ببینید، لشگر عمر سعد دارد نماز می‌خواند، نماز شب عاشورا! لشگر عمرسعد به امامت عمرسعد نماز جماعت ‌خواند ـ به کمرشان بزند ـ‌ دارد نماز می‌خواند. شب عاشورا نماز خواند. همین آقای جناب عمر سعد نماز خواند. آن‌طرف هم شما نگاه می‌کنی، می‌بینید امام حسین را با فرض کنید ده، بیست نفر آنها هم دارند نماز می‌خوانند. این سی هزار نفر این‌طرف، خب اینها هم همه عمّامه دارند، ریش دارند تا اینجا! ریش‌ها خیلی بلند، عمامه‌ها خیلی بزرگتر، عمامه اش از عمامۀ امام حسین هم بزرگتر است، این آقایی که ایستاده آنجا دارد نماز می‌کند، همه به رکوع، تکبیر، این‌طرف بگو [آن‌طرف بگو].