جایگاه تحصیل علوم اهل بیت (علیهم السلام)

هدف از نگارش کتاب افق وحی

بنده کتاب افق وحی را نوشتم خب مگر بی‌کار بودم؟ این‌قدر ما دردسر و مطالب جا افتاده داریم که باید یکی به سر بزنیم یکی به سینه‌مان، درست؟! مگر مریض بودم بیایم یک کتاب به این کلفتی بنویسم. آمد یک زیدی یک چرند و چرت و پرتی را گفت، و ما هم اوّل اعتنا نکردیم و بعد دیدیم نه، این قضیّه منتشر شد و دارند سوءاستفاده می‌کنند، افکار مردم دارد برمی‌گردد، اعتقادات دارد برمی‌گردد، قرآن دارد زیر سؤال می‌رود، روایات اهل‌بیت دارد زیر سؤال می‌رود، احساس تکلیف و مسئولیّت کردم. [درحالی‌که] بنده هم می‌توانستم بگویم به من ‌چه! مگر دین صاحب ندارد؟! خودش بیاید هر کاری می‌خواهد بکند خب می‌توانستم. همه همین‌طور، هر شخصی نسبت به آنچه که در این مکتب یاد گرفته مسئول است. روز قیامت نمی‌گویند: گفتی به من چه؟! پدرت را درمی‌آ‌ورند آقاجان! از الآن دارم به تو می‌گویم نگویی آقای طهرانی نگفت. روز قیامت نسبت به این به من چه، به من چه‌ها گفتن‌ درازت می‌کنند! قضیّه این است. اگر نمی‌دانستی خب مسئله‌ای‌ نبود، حرفی نبود، اشکال نداشت، نمی‌دانی. ولی اگر مطلب به گوش برسد، انسان باید حق را بگوید. 

همان‌طور که انتقاد از ولایت و امام علیه السّلام بدون پایه و دلیل، انسان بیاید یک نقدی بکند، یک انتقادی بکند از روی هوا و از روی جهل و بدون اساس علمی و اساس منطقی، اگر این قبیح و وقیح است، اعتقاد به ولایتِ بدون اساس هم بسیار قبیح است. آدم همین‌طوری نسبت به امام یک اعتقاداتی داشته باشد گرچه صحیح باشد، ولی پایه نداشته باشد، اساس نداشته باشد. شما همین‌طوری درآیی بگویی امام بر مُلک و بر ملکوت همه آگاه است، بر همۀ ذرّات آگاه است، بر همۀ خلایق آگاه است. می‌آیند می‌گویند اگر آگاه بود پس چرا مریض شد؟! همین‌طور آدم بماند! خب باید بفهمی این حرفی که داری راجع به امام می‌زنی بر چه اساسی است؟! این امام را که داری متّصف به این وصف می‌کنی روی چه حسابی است؟! باید هم از امام دفاع کرد و هم نسبت به مطالبی که به امام نسبت می‌دهند باید پایه و اساس داشته باشد، البتّه خب کسی معترف نیست بر اینکه هر حرفی که زده می‌شود صحیح است. مگر ما معصوم هستیم! نه، ما معصوم نیستیم، کتاب‌ها هم که همین کتاب‌ها است. مطالب هم که همین مطالب است. بر ما هم که وحی نمی‌شود! شما این روایت را می‌خوانی این‌طور می‌فهمی، او هم آن روایت را می‌خواند، آن‌طور می‌فهمد. خیلی خب، هر دوی شما صدق دارید. هر دوی شما صفا دارید. هر دوی شما دنبال حق هستید. حالا یکی این‌طور می‌فهمد، یکی آن‌طور می‌فهمد. اینکه اشکال ندارد. تمام.