اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

لزوم تلاش طلاب در تحصیل و مراقبه در استفاده از لحظات عمر

در اینجا هرکس باید آن وضعیت و موقعیت خودش را داشته باشد. طلبه‌ای که درس می‌خواند باید مواظب درس خودش باشد. باید درسش را به‌نحو اَحسن بخواند، باید بی‌غلط بخواند، باید مطالعه‌اش را به‌نحو کافی داشته باشد، کم نباید بگذارد، سرسری نباید بگیرد. نباید بگوید که بالاخره این یک چیزی است که ما طی می‌کنیم و حالا بعد چه خواهد شد و معجزه‌ای خواهد شد و این مطالب را در ما [قرار خواهند داد!] به‌قول او که گفت: «قرآن را در ما هِشته‌اند!»¹! نه، مسئله از این هِشتَنی‌ها نیست! این قضیه به این کیفیت نیست.

دستوری که به ما داده‌اند، دستورِ مطالعه است، دستور مباحثه است، دستور درس خواندن است. دستوری که به ما داده‌اند، وقت تلف نکردن است، عمر را بیهوده نگذراندن است، وقت را به اینترنت و غیر اینترنت نگذراندن است، رسیدن به مطالبی است که برای حیات معنویِ انسان ضرورت دارد و باید انسان انجام بدهد. دستور این است. از این قضیه بخواهیم تخَطّی کنیم، در چاه سقوط کرده‌ایم.

حرمت رجوع بی‌مورد طلاب به اینترنت

طلبه‌ای که درحال تحصیل است، حرام است به اینترنت مراجعه کند؛ شرعاً حرام است! مثل شرب  خمر و زنا می‌مانَد. طلبه‌ای که در راه تحصیل است و باید درسش را بخواند، وقتش را باید به مطالعه بگذراند. در اینترنت چه حلوایی خیر می‌کنند که بنده می‌روم؟! چه چیز در اینترنت است؟! به من بگویید که اینترنت چه دارد؟!

اگر اخبار است که انسان اخبار را این‌طرف و آن‌طرف می‌شنود، پس برای چه [در اینترنت] برود؟! اگر تحقیق است [و اینکه می‌گویند] «ما می‌خواهیم تحقیق کنیم!»، [باید گفت:] می‌خواهید در چه تحقیق بکنید؟! الآن همه چیز بیرون [از اینترنت] هست. همۀ مواد و قضایا و چیزهایی که انسان نیاز دارد بیرون هست. یک طلبه‌ای که الآن دارد درس می‌خواند، به چه تحقیقی نیاز دارد؟! مُطَوَّل خواندن که دیگر تحقیق اینترنتی ندارد! [برای] مُغنی خواندن که دیگر انسان نباید در اینترنت تحقیق بکند! کجای اینترنت از رسائل و لمعۀ شهید صحبت و بحث می‌کند؟!