اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

لزوم قدردانی و استفاده از بستر معنویِ فراهم‌شده توسط بزرگان

إن‌شاءالله امیدواریم که همۀ ما از این لطفی که خدا کرده، بهترین استفاده را بکنیم. خداوند بهترین موقعیت و زمینه را برای ما مهیا و آماده کرده است. من واقعاً وقتی که نگاه می‌کنم به این چهرۀ رفقای خودم ـ به‌خصوص اهل‌علم ـ و آن چهره‌ها و خصوصیات و مسائل را احساس می‌کنم، یک حالت شعف و نشاطی در من پیدا می‌شود که خدا را شکر می‌کنم. وقتی آدم این‌طرف می‌رود، آن‌طرف می‌رود و با افراد مختلفی برخورد می‌کند که هرکدام در ظروف خودشان به چه مسائلی و به چه حرف‌هایی اشتغال دارند، آن‌وقت دیگر قدرِ وضعیت و قدر حال‌وهوای خودش را و قدر آن لطفی را که خدا کرده، می‌داند.

ما همه باید شاکر لطف و کرامت و زحمت بزرگان و گذشتگان باشیم. آنها برای ما چنین سفره‌ای را آماده کرده‌اند. آن بیداری‌ها، آن ناراحتی‌ها، آن مشقت‌ها [این سفره را آماده کرده است]. آن چیز‌هایی که واقعاً ما می‌دیدیم و الآن از خجلت و شرمندگی فقط باید سرمان را پایین بیندازیم! آنها این وضعیت را برای ما آماده کرده‌اند که الآن احساس راحتی و شعف و انبساط می‌کنیم، احساس می‌کنیم که [باید] سرمان به‌کار خودمان باشد، دنیا را به دنیا واگذار کنیم. دنیا را به اهل دنیا واگذار کرده‌ایم، از این حرف و نقل‌ها و این مسائل دوریم. به این مطالبی که صد تا یک غاز هم نفعی برای انسان ندارد و به صحبت‌هایی که این‌طرف و آن‌طرف هست کاری نداریم. بالاخره دنیا مسیر خودش را دارد طی می‌کند و خلاصه گردش ماه و خورشید و زمین و سیّارگان هم با دانستن و ندانستن ما فرقی و تفاوتی نمی‌کند. چه ما بدانیم چه ندانیم، آن ستارگان و سیّارگان دارند بر آن نظام خودشان حرکت می‌کنند.

اینجا هم همین است. اینجا در این دنیا هم، چه ما بدانیم چه ندانیم، اوضاع کواکب بر همان چیزی است که منجِّمین فرموده‌اند! آخر منجِّمین پیش‌گویی‌هایی می‌کنند: «احتمال باران می‌رود، احتمال ابر است، احتمال درآمدن خورشید است!» این چیز‌ها، چیزهایی است که ﴿لاَ يُسْمِنُ‌ وَ لاَ يُغْنِي‌ مِنْ‌ جُوعٍ‌﴾ [است و] فایده‌ای برای انسان ندارد و ضرورتی ندارد که فکر انسان نسبت به اینها مشغول بشود؛ مگر برای کسی که باید اطلاع داشته باشد، [وظیفۀ] او فرق می‌کند. خیلی از ما، آن شخص نیستیم! آن شخصی نیستیم که باید نسبت به اخبار و حرف‌هایی که گفته می‌شود و نسبت به مطالب مطّلع باشد. هر وقت وقتش شد که آن‌طور بشویم, آن‌موقع به ما می‌گویند که «آقا تو این‌طور باش!» و الاّ تا نگفته‌اند، بدانید که [آن شخص] نیستید. تا به ما نگفته‌اند که به چه‌کار بپردازید، وظیفۀ ما همین درس خواندن است و رسیدن به این مسائل است. اینهاست که به دردِ فردای ما می‌خورد, نه‌اینکه الآن در فلان کشور چه اتفاقی افتاد! نه، آن به دردِ فردای ما نمی‌خورَد! هیچ فایده و اثر و نتیجه‌ای برای ما ندارد.