اهمیت التزام عملی به مراقبه در سلوک

این برای این است که این مسیر، مسیر صدق است. این مسیری است که اگر حق نبود، این مطالب در آن نبود. راه خدا راه حق است، راه خدا راه ثبات و راه واقعیت است که انسان انجام می‌دهد.

ارتباط مستقیم عمل نکردن به دستورات، با وضعیت حال افراد

روی این جهت، همۀ ما باید متوجه این قضیه باشیم که آنچه بزرگان نسبت به مسائلِ عملی به ما گفته‌اند، با حال ما ارتباط مستقیم دارد. یعنی اگر یکی را انجام ندهیم، روی حال ما ارتباط مستقیم دارد؛ یک سیکل معیوبی ایجاد می‌کند: آن روی آن اثر می‌گذارد، [آن هم] روی ذکر اثر می‌گذارد، ذکر هم روی [دیگری اثر می‌گذارد]، همین‌طور این مسئله به حال خودش باقی می‌ماند.

غیر از فضلا، افراد عادی از دوستان و رفقا، در مسیر خودشان، در کسب و اشتغال و سایر موارد، طبعاً در همان مسیری که گفته شده و به همان کیفیتی که مطرح می‌شود باید حرکت کنند. طبعاً [حساسیتِ] این قضیه نسبت به فضلا و رفقای از اهل‌علم خیلی بیشتر می‌شود و آنها باید آنچه خدا برای آنها در نظر گرفته است انجام بدهند.

لزوم توجه طلاب به وظیفۀ تعیین‌شده برای آنان

الآن خدا برای ما درس خواندن را در نظر گرفته است؛ الآن امام زمان برای ما درس خواندن را در نظر گرفته است. امام زمان گفته هر شب اخبار ببین که در دنیا چه خبر است؟! واقعاً بَینَناوبین‌الله اگر فرض کنیم که الآن حضرت بیایند و در اینجا بنشینند و از حضرت سؤال بکنیم: «یا ابن رسول‌الله! شما امام ما هستید و هرچه شما بگویید ما گوش می‌دهیم. ما طلبه‌ایم و درس می‌خوانیم؛ آیا شما اجازه می‌دهید و راضی هستید که ما [هر] شب یک ساعت یا دو ساعت از وقت خودمان را در اینترنت برای [اطلاع از] اخبار دنیا بگذرانیم؟» ([البته] ما خودمان می‌توانیم به خودمان مراجعه کنیم و پاسخ حضرت را در خودمان بیابیم؛ این کار را می‌توانیم بکنیم.) حضرت چه جواب می‌دهند؟! واقعاً چه می‌گویند؟! واللهِ العظیم حضرت می‌فرمایند: «حرام است!» والله العظیم! قَسَم جلاله خوردم! حرام است! طلبه‌ای که باید وقتش را برای درس و کتاب و روایت و تحقیق بگذارد، برای این چیزها که «آن این را گفت و این آن را گفت» [بگذارد]!