اهمیّت و جایگاه علم‌آموزی در سیر و سلوک

لزوم التجاء به امام زمان علیه السلام

آن مرجع و ملجأیی که انسان باید خودش را به آنجا وصل کند، آن مرجع، مرجع ولایت است. ما نیاییم مثل سایر افراد تابع احساس بشویم و خفاء امام علیه السّلام را در حکم نفی امام و عدم امام بدانیم! امام حیّ است و امام زنده است و امام با تک‌تک ما است. این [مطلب] را ما باید به افراد بقبولانیم! ما امام را داریم کنار می‌گذاریم [به افراد می‌گوییم] برو پیش آقا! آقا چه کسی است؟! خود آقا هزار و یک [مسئله دارد] هشتش گرو هشتادش است! آقا کیست؟! آقا هم مثل تو، چه تفاوتی می‌کند؟! [به افراد می‌گویند:] آقا بلند شو برو [پیش] آقا! آقا برو عریضه بنویس، آقا برو نامه بنویس!

نه آقاجان! آقا برو این مطالب را عمل بکن، ان‌شاءالله [مشکل] حل می‌شود. اگر انجام ندادی و حل نشد، آن وقت خود خدا جور می‌کند، یک وسیله‌ای جور می‌کند. چرا ما می‌آییم آن نمود و ظهور ولایت را در نزد افراد کمرنگ می‌کنیم؟! اصلا این بر خلاف مسیر است، این اصلا خلاف عرفان است، خلاف مکتبی که پدر ما ساخت است. این قضیّه خلاف است! واقعاً این قضیّه خلاف است!

کیفیت دستگیری امام زمان از افراد

آن راهی را که خدا برای دستگیری می‌داند، آن راه را نه من می‌دانم و نه شما می‌دانید، هیچ‌کس نمی‌داند. خودش می‌داند که چگونه افراد دستگیری بشوند. با صحبت کردن من و [اینکه می‌گویید] برو پیش آقا، کسی دستگیری نمی‌شود. تجربه‌ هم ثابت کرده [است] که دستگیری نمی‌شود. آن روش دستگیری روش نهانی است که در اختیار من و شما نیست؛ آن در اختیار صاحب ولایت است؛ خودش می‌داند [که] به چه نحوه‌ای و به چه قسمی [باشد]. افرادی که ما با آنها ملاقات می‌کنیم، آنهایی که از آن طریق [دستگیری] شدند همه موفّق بودند [ولی] آنهایی که با حرف و تأکید و [گفتن اینکه:] یادت نرود و فردا از خواب بلند شدی برو قم و، اول کاری که می‌کنی [با آقا ملاقات کن،] از این راه آمدند، هیچ‌کدام [از] اینها موفّق نبودند، هیچ‌کدام [از] اینها به نتیجه نرسیدند و هیچ‌کدام [از] آنها به مطلب نرسیدند! هم دردسر برای ما به وجود آوردند و خودشان [هم] ماندند.