تأکید بزرگان بر فراگیری علوم و معارف اهل‌بیت

ایشان می‌گفتند:

در جایی که دیگران نیم ساعت مطالعه می‌کردند، من فقط اسفار را شش ساعت مطالعه‌ می‌کردم! کسان دیگری هم بودند که مطالعۀ آنها در رختخواب بود!

دیده‌اید که انسان وقتی در رختواب لحاف را به روی خود می‌کشد، چند دقیقه قبل از خواب کتاب را برمی‌دارد و نگاهی می‌کند؛ آن هم یک مطالعه است! ولی:

ره چنان رو که رهروان رفتند *** ... ¹

آن‌ها رفتند و به مسئله و مطلب رسیدند.

کیفیت مطالعه، و آثار آن در انکشاف حقایق

لذا هرچه انسان بیشتر مطالعه کند، بیشتر [مطلب] می‌آید و به او می‌رسد. مطالعه اتصال انسان به عقل فعّال و عقول مفارقه است؛ لذا هر چقدر ملکوت انسان در اتصال به آن تقویت شود، استجلاب فیض از آنجا برای انسان بیشتر است. خیال نکنید شما خودتان با مطالعه می‌فهمید! نه‌خیر، خودتان نمی‌فهمید، بلکه از آنجا برای شما آمده است و خیلی هم به خودمان [غرّه نشویم]! هرچه بیشتر خودمان را در این معرض قرار بدهیم، بیشتر گیرمان می‌آید؛ البتّه این مطالب همه در وجود ما هست، منتها به‌واسطۀ آن اتصال انکشاف پیدا می‌کند. مطالعه و [درس خواندن] باید به این کیفیت باشد.

و علاوۀ بر اینها، مسئله‌ای که ایشان خیلی به آن توجه داشتند، مسئلۀ تهذیب نفس بود؛ چون ایشان که همیشه در اختیار افراد نبودند که بیایند بنشینند و صحبت کنند.

یکی از علل تشکیل جلسات شب‌های سه‌شنبه این بود که رفقایی که اهل خبره و اهل اطلاع هستند، بیایند و راجع به مسائلی که از بزرگان به آنها رسیده صحبت کنند و حرف بزنند. مثلاً بنا بگذارید که همین تذکرة المتقین مرحوم شیخ محمد بهاری را مطالعه کنید و در شب‌های سه‌شنبه یک قسمت را بگویید. البتّه پیشنهاد بنده این است که ـ همان‌طور‌که در زمان حیات مرحوم آقا این‌طور بود ـ فعلاً باب جهاد النّفس وسائل² را شروع کنند و بعد [به بحث دیگری] برگردند. مرحوم آقا هم در زمان خودشان این‌طور می‌فرمودند. لذا رفقایی که قرار است [صحبت کنند] مشغول شوند و روایتی از جهاد النّفس وسائل را مطرح کنند و در اطراف آن از نوشتجاتی که ممکن است مرحوم آقا در این زمینه در کتاب‌هایشان آورده‌اند مطالعه کنند.