مسئولیت طلاب علوم دینی در دفاع از مکتب تشیع

ما چقدر از ائمّۀ خودمان در طول دویست و پنجاه و خورده‌ای سال مطلب می‌دانیم؟! در مسائل اعتقادی، در مسائل اجتماعی، در مسائل اخلاقی! واقعاً چقدر می‌دانیم؟! یک روایت امام جواد انسان را زیر و رو می‌کند! چرا ما نباید بدانیم؟! یک روایت موسی بن جعفر انسان را زیر و رو می‌کند! شما یک روایت موسی بن جعفر با هشام بن سالم راجع به جنود عقل و شیطان را مطالعه کنید و ببینید چه خبر است! واقعاً چه خبر است! موسی بن جعفر اصلاً چیزی را باقی گذاشته است؟!¹ چند نفر از ما این روایت را دیده و راجع به احوال آن مطالعه کرده است؟! کم هم نیست! «جنود عقل این است، جنود شیطان این است، آثار این فلان است، آثار آن فلان است، این در این حیطه جولان دارد، آن در این حیطه جولان دارد و...!» خُب موسی بن جعفر اینها را برای چه کسی گفته است؟! اگر ما این روایاتی که جنبۀ اساسی در زندگی علمی و اجتماعی و شخصی ما دارد را ندانیم، واقعاً می‌خواهیم چه‌کار کنیم؟! حرف این را بخوانیم و حرف آن را بخوانیم و امروز یک کتابی از این درمی‌آید بخوانیم و یک کتابی از آن درآید بخوانیم!

و این یک مسئلۀ اساسی است که باید افرادی بیایند و روایاتی که برای مسائل اعتقادی و اجتماعی و اخلاقی و شخصی ما جنبۀ حیاتی دارند را دسته‌بندی کنند و کم‌کم اینها را به ما یاد بدهند و ما اینها را حفظ کنیم و در موارد مختلف زندگی و ارتباط خودمان با افراد به‌کار بندیم!

تذکر چند نکته مهم اخلاقی و اجتماعی

اگر یادتان باشد یک دفعه من راجع به اینکه هرکسی باید به‌کار خودش بپردازد و مدام به اینکه «این چه کرد و آن چه کرد و این چیزی که فلانی آورده، از کجا آورده است و آن شخص با چه کسی حرف می‌زند و [چه می‌گوید!]» سَرک نکشد، صحبت کردم. اگر یادتان باشد در مجلس عنوان بصری صحبتی کردم که: «وقتی در مجلسی هستید، اگر یک نفر با شخصی[دیگر] صحبت می‌کند خوب نیست همه یک‌دفعه نگاه کنند و ببینند او چه می‌گوید! یا اگر شخصی اینجا نشسته و با فردی حرف می‌زند، سرتان را پایین بیندازید و کأنّ مطلبی نیست!» بعد خواستم تِست کنم و ببینم که این مطلب درست جا افتاده است یا نه، اما دیدم نه، مثل‌اینکه آن‌طور که باید و شاید جا نیفتاده است. درحالی‌که رفقا، قسم به جان خودم و شما که اگر کسی به این مطلب عمل کند، بیشتر گیر او می‌آید تا اینکه بداند چه گفته می‌شود! قسم می‌خورم و إن‌شاءالله به‌دروغ قسم نمی‌خورم! قسم به جان شریف همه و خودم!