وظایف طلاب علوم دینی

ارشاد و هدایت توسط علامه طهرانی در رؤیا

ماه رمضان دو سال پیش در کربلا بودیم ـ حال بیشتر توضیح نمی‌دهم، چون صحیح نیست ـ ولی برخورد صحیحی از بعضی‌ها ندیدیم! من در کربلا بودم و مرحوم آقا را به خواب دیدم و گفتم: «آقا، دارید می‌بینید که اینها چه‌کار می‌کنند!» بعضی‌ها هم آنجا بودند، گفتم: «این طرز تربیت ایشان است که نسبت به این افراد این‌طور می‌کنید؟!» مرحوم آقا سه‌بار فرمودند: «نه‌خیر، غلط است! نه‌خیر، غلط است! نه‌خیر، غلط است!» حال خیالات خودم بوده یا نه، نمی‌دانم، شاید! ولی بالأخره این روش روشی است که به هر کسی بگوییم آن را قدح می‌کند.

بعد می‌بینیم همان روشی که افراد غیر سالک و ریش‌تراش و افراد عادی مرحوم آقا را به‌خاطر آن روش مدح می‌کردند، خلاف آن دارد از دیگران سرمی‌زند! لذا این روش غلط است؛ اگر از روی عقل بسنجید، غلط است! اگر از روی عرف بسنجید، غلط است! اگر از روی مبانی سلوک هم بسنجید، این مبنای آقاست! 

می‌گفتند: «اخلاق آقای سیّد محمدحسین این‌طور بود! خدا رحمتش کند، مانند او در فامیل نبود! خدا رحمت کند، یک آقا سید محمدحسین بود او هم رفت!» اینها را چه کسانی می‌گفتند؟ افرادی که عارف نبودند و همه افراد عادی بودند!

وقتی‌که آن جریان پیش آمد و من به مشهد رفتم و آن ارتباطات را دوباره برقرار کردم، این خبر به گوش خیلی‌ها رسید. می‌دانید چه گفتند؟ گفتند: «در این قضیه بُرد با فلانی بوده است!» چه کسانی؟ افرادی که عارف و سالک نیستند، ولی یک جو عقل و یک جو فهم دارند! می‌گفتند: «بُرد با فلانی بوده است!» حال من بیایم به خود بگیرم که: «نه‌خیر، این‌طور نیست و باید فلان کنیم و باید چنان کنیم!» این حرف‌ها چیست؟!

پس مسئلۀ مهم برای ما این است که به‌واسطۀ این علم و این درس‌خواندن، به آن نقطه‌ای برسیم که آنها هستند.

اینها را برای شما می‌گویم که می‌خواهید عمامه بگذارید‌!¹ چون قرار بوده است مجلسی باشد و بیاییم این مسائل را بگوییم. لذا اینها را برای شما می‌گویم تا بدانید چه مطالبی در جلو راه داریم و مردم چه توقعی از ما دارند و ما باید به چه نحوه خودمان را نشان بدهیم و به ظهور و بروز دربیاوریم.